Miguel in Oeganda

op naar Vietnam oftewel...

2009-07-25T06:52:00.000-07:00

... een nieuwe uitdaging
... een jaartje in een miljoenenstad, namelijk Hanoi
... als VN vrijwilliger, voor UNDP
... tussen de big shots op het ministerie van landbouw en rurale ontwikkeling

... een nieuwe grote avontuurlijke stap :-) binnen een dikke maand, weldra te volgen op een nieuwe 'verrassende' blog -> http://www.miguelinvietnam.blogspot.com

Gedaan ermee!

2009-04-11T09:42:00.000-07:00

Ook met deze blog...

ik ben mij volop aan het her-integreren in het Gentse leven, een appartementje/studio/kamer aan het zoeken, vrienden en familie gaan opzoeken en her en der aan het solliciteren voor een nieuwe job. Voorlopig is het dus gedaan met deze blog, maar maar, mocht ik weer een nieuwe grote uitdaging in het buitenland hebben gevonden, dan komt er hoogst waarschijnlijk een nieuwe 'miguel in' blog, dus kijk maar samen met mij spannend uit naar wat het binnen enkele maanden zal worden! :)

Tot snel hoop ik?!

veilig aangekomen

2009-03-29T09:26:00.000-07:00

vanmorgen ben ik vermoeid maar opgelucht ontvangen geweest door Annelies en Nele op de luchthaven in Zaventem. Het was een zalige aankomst, maar tot op nu ben ik nog een beetje in de war. De dichte toekomst is zeer onzeker, maar hopelijk komt er snel duidelijkheid.

dit was mijn afscheidsfeestje... en poseren maar!

2009-03-21T07:08:00.000-07:00

te druk

2009-03-17T04:03:00.001-07:00

er verschijnt zeker nog een berichtje een dezer dagen, maar momenteel verdrink ik in het werk.

Zanzibar!

2009-03-08T03:57:00.000-07:00

Stonetown

2009-03-07T06:14:00.000-08:00

Dar Es Salaam oftewel 'harem' van de vrede :-)

2009-03-07T05:34:00.000-08:00

Geen harem van de vrede dus, maar haven van de vrede. Had ik verkeerd verstaan toen Els het zo schoon vertaalde...

Op weg naar...

2009-02-18T01:28:00.000-08:00

Kampala

Entebbe

Dar es Salaam

eeeeen

Zanzibar!!!

Ik glip er nog een laatste keer tussenuit. Ik heb nog wat verlof staan, en nu Zanzibar zo dichtbij is en dus goedkoop reizen is, moet ik er toch nog es naartoe.

Samen met Els, BTC vrijwilliger in Kampala, ga ik een paar dagjes vertoeven in Dar Es Salaam, om daarna een week te gaan luieren, kuieren, snorkelen, workelen, drinken, (hopelijk niet) verdrinken, bruinen, naar de knappe lijven kijken, enzovoort op het tropisch Zanzibar! Foto’s en verslagje volgen!

Jobhunting

2009-02-14T04:20:00.000-08:00

Het zit er bijna op hier, dus wordt het stilletjes aan tijd om naar een andere job uit te kijken. Idealiter wil iedereen van de ene job snel in een nieuwe belanden, maar dat is vaak niet het geval. En ik zou een maandje, of twee maand België ook absoluut niet erg en misschien zelfs wenselijk vinden.

Sinds enkele maanden ben ik – binnen de mogelijkheden die ik hier heb – hier en daar aan het uitkijken wat de mogelijkheden zijn, mij op de jobmarkt aan het gooien dus. Sinds januari heb ik mijn zoektocht wat opgedreven en al hier en daar proberen te solliciteren. Een acht tal keer tot nu toe, voor organisaties als Irish Red Cross, Broederlijk Delen, Welthungerhilfe, AKDN, Concern, UNHCR, enz. in landen als Kameroen, Malawi, Afghanistan, Cambodja en … België zowaar. Ik ben niet kieskeurig wat het land betreft, zelfs België of wat ruimer, Europa, is een van de vele opties, al moet ik toegeven dat de meeste jobs die ik interessant en uitdagend genoeg vind, niet binnen Europa te vinden zijn.

Wat ik zoek? Wel, momenteel focus ik mij op program management assistance, en project monitoring en evaluatie. Ik permiteer mezelf voorlopig nog om wat kieskeurig te zijn wat de soort job betreft. Naarmate de onsuccesvolle sollicitaties frequenter worden, verbreed ik mijn jobinhoud zeker wel. Maar, flexibiliteit is de boodschap en ik ben er nog altijd niet uit wat ik precies wil doen, en of ik binnen de ontwikkelingssamenwerking wil blijven of ergens anders wil proberen. Ik ben nog jong, ik geef mezelf nog wat tijd om een richting uit te kiezen.

Tot nu toe heb ik gesolliceerd voor jobs als ‘program management assistant’, ‘intern refugee protection’, ‘head of project, community development’, ‘planning, monitoring, evaluating and reporting officer’, ‘program support officer’, ‘young development internship’, enz. maar zoals ik al zei voorlopig onsuccesvol. Met mijn beperkte ervaring van twee jaar kom ik niet in aanmerking voor de vele jobs gericht op expats, waar ze minstens vijf jaar ervaring voor willen. En de jobs waar ze mensen met beperkte ervaring zoeken, gaan meestal (terecht!) naar lokale staf. Maar we blijven door zoeken, en hopen snel iets te vinden eenmaal ik terug in België ben. Voorlopig heb ik nog een enorm interessante job en ik probeer er nog het beste van te maken in mijn laatste anderhalve maand.

Wish me luck!

Het eerste afscheid…

2009-02-07T04:43:00.000-08:00

… is er vroeger gekomen dan verwacht. Geoffrey, de gast waarvan ik het schoolgeld betaalde, is namelijk aan zijn eerste semester gestart (in Uganda begint het schooljaar begin Februari, zijn er drie semesters, met telkens een maand of langer vakantie tussen). Hij start zijn tweede secundair na een succesvol eerste jaar waarin hij de 6^e uit 90 is geworden (Uganda heeft het Britse onderwijssysteem: 7 jaar lagere school, vier jaar o’level and twee jaar a’level). Ik ging hem normaal gezien nog es vlug opzoeken op de weg naar Kampala wanneer ik definitief vertrek, maar omdat hij verandert is van school is dat geen optie meer. Vorig jaar zat ie namelijk in Fort Portal en nu gaat ie naar een school in Kasese, dat niet op de weg Bundibugyo-Kampala ligt.

Ik heb dus vorige week zaterdag al mijn contactgegevens doorgespeeld, nog es een mooie ‘speech’ gegeven en afscheid genomen. Hij stond er wat stilletjes bij en nam afscheid met zijn typische zinnetje ‘thank you for the work you’re doing’ (hij gebruikte dat zelfs wanneer ik mijn boek zat te lezen, of zelfs als ik gewoon de poort voor hem opendeed) en weg was ie.

Ik wens hem in ieder geval veel succes! Het zal niet gemakkelijk zijn in een familie met drie kleine zusjes, waarvan de vader gestorven is, en de moeder sporadisch werk vindt, om de nodige financiën te vinden, maar toch hoop ik ergens dat het hun lukt, als familie. Zoals vele Ugandezen, heeft ook hij er een nieuw levensmotto bij: ‘Yes, we can!’

Nog twee maand te gaan!

2009-01-31T03:35:00.000-08:00

Ik heb er ondertussen een ‘ritueel’ of gewoonte van gemaakt om me op zaterdag en zondagmorgen na het vroege opstaan in Nele’s hangmat te gaan nestelen, met een Lao koffietje en een boterham met choco op het kleine tafeltje naast me, en voor een uur of twee rustig een boek te lezen (dit weekend zijn we aan ‘the witch of Portobello’ van Coelho begonnen). Daarna start ik meestal deze laptop op, zet ik wat muziek op (vandaag de nieuwe cd van Adele) en begin ik een mail te typen. ’s Middags werk ik dan een paar uurtjes, begin ik brood te bakken of zit ik voor me uit te staren omdat ik me verveel, en rond een uur of zeven begin ik te koken. Een film (vanavond waarschijnlijk Aliens 3) maakt de avond meestal af. Het is natuurlijk niet ieder weekend precies hetzelfde refrein; een onverwacht bezoek, een projectbezoek, of een rit naar Kampala zorgen af en toe voor het doorbreken van de routine.

Nu heb ik me echter voorgenomen om ipv een mail, eindelijk es wat op mijn blog te gaan zetten. Het is de laatste weken nooit echt van gekomen. Of het was te druk, of ik had geen inspiratie (er is immers al zoveel geschreven), of ik had er gewoon geen zin in. Maar even volharden, even bezinnen, en dan komt er hopelijk wel iets zinnigs en interessants uit deze vingers.

Zoals de titel van dit berichtje duidelijk maakt, het zijn mijn laatste twee maanden in Bundibugyo, en waarschijnlijk ook in Uganda. Het voelt voor mij nog altijd aan als ‘nog drie maanden te gaan’, omdat deze maand januari gewoon voorbij geraasd is, en ik stilaan besef dat het de komende twee maanden ook zo zal gaan.

Op het werk is het een cruciale periode. Ik moet mijn – om het met een dure woorden te zeggen – exit strategy uitvoeren, zorgen dat ik alle project management taken deftig en op tijd doorgeef, nog de nodige capacity building doen bij mijn counterparts, mijn ervaringen in Bundibugyo neerschrijven en aanbevelingen doen, en iedere minuut bedenken hoe ik de duurzaamheid en impact van de drie programma’s waarin ik werk nog meer kan optimaliseren. Baf! Serieuzen toebak, die heel wat van mijn tijd en energie in beslag neemt. Maar zoals al de voorbije twee jaar – ik val in herhaling – enorm interessant en een extra ervaring.

Buiten het werk is er niet zoveel meer dat ik moet of wil doen. Ik ga af en toe naar Kampala zodat ik mijn coach en zijn vrouw, die ondertussen heel goeie vrienden zijn geworden, nog geregeld kan zien. Ik ga met Els, de andere vrijwilliger in Kampala (jaja, the big city girl), eind februari nog een weekje naar het paradijselijke Zanzibar. Moest ik zeker ook nog es gedaan hebben nu ik er zo ‘dicht’ bij woon, het veel goedkoper is dan vanuit België, en ik sowieso nog verlof moest opnemen. Verder probeer ik nog zoveel mogelijk te genieten van dit kleine gezellige maar immens mooie stukje Uganda.

Maar de tijd gaat snel, en het einde van dit grote avontuur is bijna ten einde, stilletjes aan begint het door te dringen. Bundibugyanen van alle leeftijden doen zeker al hun best en komen mij al in hun typisch ‘ugandish’ - ‘you give me this, I want that’ - smeken om onze meubelen, onze gordijnen, ons keukengerief, zelfs om de twee katten (die er straks weer zes zullen worden, ongelooflijk), en de frequentie van hun vragen/eisen wordt opgedreven met de week.

Zoals Nele het in juli in alle vlugte schreef, en de laatste zes maanden van op de muur mijn motto is geworden: ‘geef er nog een laatste lap op!’

excuses

2009-01-29T02:36:00.000-08:00

Sorry, ik ben mijn blog een beetje aan het verwaarlozen vanwege de drukte en omdat ik soms geen inspiratie meer heb om nieuwe dingen te schrijven, maar ik beloof beterschap in februari! Geef me nog even tijd en ik post weer iets! Change will come, yes, I can! * uhum *

2 0 0 9

2009-01-12T01:41:00.000-08:00

Een nieuw jaar, een nieuwe start, start van de eindsprint… nog een kleine drie maanden te gaan. We geven er een laatste lap op!

Om het op zijn Ugandees te zeggen:

I wish you a happy new year and a successful one. God should be your master in 09!

May all the joy, success, love, prosperity, blessings, of the lord, universe, manifest themselves in this year. Happy new year!

On behalf of Bill Gates, Oprah Winfrey, Donald Trump, President Obama, myself and other billionaires, we wish you a happy new year and God’s blessings!

I opened an account for you at the universal bank of God’s blessing and deposited 365 days full of love, peace, happiness and good health and joy!

Toch schoon é :)

Niet voor gevoelige lezers!

2008-12-18T02:00:00.000-08:00

We hadden al zo veel verhalen gehoord en veelvuldig gelachen om het goed verspreide fenomeen van ‘juju’ [djoedjoe], het uitvoeren van traditionelen rituelen om mensen te genezen of uw vijanden schade te berokkenen . Het weinige bewijs tot nu toe waren de vele verhalen en hier en daar een spandoek of poster als reclamebord voor een traditional healer, maar gisteren kon ik in de krant New Vision/Bukedde een vrij duidelijk en gruwelijk bewijs zien dat de praktijk zeker nog bestaat en serieuze akelige gevolgen heeft. Niet voor gevoelige zieltjes!

Een vader had namelijk zijn twee kinderen persoonlijk onthoofd om de hoofden nadien voor 14 miljoen shilling het stuk aan een rijke zakenman te verkopen, die het op zijn beurt wou gebruiken om zijn rivalen te ‘bestrijden’. Duidelijk bewijs me dunkt. Brrr…

De foto toont een ander artikel verschenen een jaar geleden in de Ugandese tabloid Red Pepper. De leider van het Noord-Ugandese Lords Resistance Army (LRA), Joseph Kony, had zijn eerste commandant, Otti, een paar dagen eerder vermoord en zou diens penis naar een medicijnman hebben gebracht om zeker te zijn dat zijn geest Kony niet zou blijven achtervolgen. Of het klopt weet ik niet, maar in tegenstelling tot het vorig verhaal, was dit wel enigszins grappig!

Alleeeeeeeeeen, ik ben toch zo alleeeeen…

2008-12-11T04:08:00.000-08:00

Neen, dit is geen gil van eenzaamheid, of roep om aandacht. Deze overbekende regel uit een van de Ronny King-schlagers past namelijk perfect bij mijn werkomgeving van de laatste weken, misschien zelfs maanden, jaren. Tegenwoordig zit ik namelijk voor meer dan de helft van de week alleen te werken in een leeg district met enkel en alleen de decibels van voetballende kinderen, vogeltjes en sporadish een spat regen op de achtergrond.

De collega’s op het district hebben namelijk een bizar maar ondertussen al bekend werkpatroon aangeleerd, dat met de dagen verergert. Tel maar es mee hoeveel uren er effectief gewerkt wordt als je de volgende regels in acht neemt:

-de maandagmorgen en vrijdagmorgen wordt er best niet gewerkt, anders ben je of niet goed voorbereid op het weekend of niet goed uitgerust.

-de vroege ochtend (tot tien uur) en de late namiddag (vanaf drie uur) worden best ook weggelaten om dezelfde redenen

-als je gaat lunchen, neem je best een uurtje extra om alles te laten verteren en weer voldoende energie op te doen voor de zware namiddag

-schuil af en toe onder een boompje zodoende mee te kunnen discussieren over het nieuwste politieke schandaal, en als het even kan, discussieer gerust de ganse week over hetzelfde onderwerp

-als het hoofd van de administratie niet in zijn kantoor aanwezig is (tegenwoordig 3 dagen op de 5), hoef je niet per se te komen werken. Als je wil, mag je natuurlijk afkomen.

-alle dagen waar ook maar iets op gevierd of herdacht wordt, neem je als verplichte verlofdag, of ze nu officieel erkend zijn of niet, of je nu moslim of christen bent of niet. Vergeet vooral de wereld-iets dagen niet, zoals wereld-vrouwen dag, AIDS dag, gehandicapten dag, dag van het Afrikaanse kind, enzovoort.

-breng al je muziek en dvds mee naar het werk, om gezellig met z’n drietjes of vieren tussendoor es naar een goeie Nollywood film te zien. Scrabble’n of patience spelen is ook een aan te raden tussendoortje.

-zorg dat je aanwezig bent op alle begrafenissen, huwelijken en doopfeesten van ieder ver ver ver ver ver ver ver ver familielid. Die mag je niet missen!

-als je buiten het district moet zijn voor een workshop, neem maar een extra brugdag.

-probeer niet te veel aanwezig te zijn in je kantoor, loop gerust een beetje rond. Oefening is goed voor de conditie.

Tel goed na, en beeld je maar es in hoeveel geduld en tijd je in dit district nodig hebt om samen programma’s uit te voeren, budgetten te plannen, activiteiten te evalueren, trainingen of workshops te organiseren... ale ja, te werken dus. BTC is hier vooral om de capaciteit van het district te proberen opkrikken, maar… some things never change!

Let’s talk about s*x… and do it!

2008-12-05T04:43:00.000-08:00

Enkele weken geleden stond in een van de Ugandese kranten dat de Ugandese bevolking in 2007 gegroeid is met meer dan 1 miljoen mensen. Boink! Onze collega’s in Bundibugyo hebben er zeker aan bijgedragen. Het aantal onder hen die de afgelopen maand een zoon of dochter hebben bijgekregen is niet meer op twee handen te tellen. Ons personeel heeft ook een duit – euhm een kwakje – in het zakje gedaan, want zowel onze nachtwaker als de wasvrouw hebben er een dochter bij (neen, niet samen!).

Ze zeggen altijd dat een crisis mensen dichter bij elkaar brengt, en vorig jaar hadden we de Ebola-epidemie in Bundibugyo. En, wat doet men dan om de tijd te doden, kindjes maken overduidelijk... Nu er een serieuze economische (en politieke) crisis is in Belgie, weten jullie wat jullie te doen staat!

De foto toont ons nieuwe kleine Silvia Nyarumanzi, de schat van een dochter van onze wasvrouw Mary, oooooooooooooohhhhhhh!

Nineties!

2008-11-30T03:09:00.000-08:00

Alle muziekjes waar we als dertien/veertienjarigen op dansten tijdens die amateuristische thuis feestjes, honderd dagen fuiven en in te warme donna en wat-doe-je-na-de-examens tenten, weergalmen dezer dagen uit iedere radio in Kampala en omstreken, en her en der ook door de laptopluidsprekers op het werk. Uganda kent dezer dagen een ware revival van de pophelden uit onze eerste jeugd! Het is grappig, ook bizar, maar soms ook plezant om een one-time hitje van toen terug te horen. Ik vertelde een van mijn Ugandese collega’s dat de muziek die hij elke dag zit te beluisteren muziek is waar wij onze armen en benen alle kanten op duwden meer dan tien jaar geleden en vroeg hem waarom het plots zo populair is in Uganda. Hij zei me dat dit nu de echte ’moderne’ partymuziek is waar alle generaties op dansen. Je kunt er een echt feestje mee bouwen zei ie. Tja, dat dachten wij toen ook, en als je er nu sporadisch een hoort, kun je je er waarschijnlijk ook nog es goed op laten gaan niet?

dikke miserie

2008-11-23T05:05:00.000-08:00

mijn computer is nog niet gecrasht, maar hij is goed op weg. Hij is ongelooflijk traag, blokeert, en verwijdert alle files van de usb stick die ik erop gebruik, met als gevolg dat ik mijn cruciale bestanden niet kan overzetten. Dikke k*k dus!

Ik moet die laptop nu in Kampala zien te krijgen voor herstel, om hem daarna opnieuw naar Bundi te sturen, wat best wel es twee weken zou kunnen duren. Ik heb 'gelukkig' nog de computer van de secretaresse ter beschikking die twee weken op verlof is, maar mijn bestanden staan er voorlopig nog niet op. Het draagt allemaal serieus bij tot de frustro periode waar ik al een dag of vier in zat.

Kon die laptop nu echt niet blijven functioneren tot eind maart, dedju?!

Moerassig

2008-11-14T05:51:00.000-08:00

Volgende week ben ik er vandoor, voor vier dagen op monitoring bezoek naar de droge warme moerassen van Bundibugyo; Rwebisengo sub county. We gaan er verschillende dorpen en - vooral - scholen bezoeken om te zien of de Child Protection Committees en Child Rights Club goed functioneren en waar we verbeteringen kunnen aanbrengen. De hitte komt nu al op mij af, wish me luck!

Waar was jij de dag Obama verkozen werd?

2008-11-13T04:17:00.000-08:00

Ik was ’s morgens vroeg heeeel vroeg op, of ja, in feite ben ik toen nooit gaan slapen. Mijn coach en enkele BTC collega’s (de ongelukkigen die niet mochten vliegen naar Bundi) waren namelijk komen eten en de biertjes en de slechte whisky hielden ons wakker. Om twee uur dertig stipt ben ik met mijn muze, mijn coach, mijn steun en toeverlaat, het nachtelijk Bundi doorgereden richting de kantoren van onze bevriende collega’s van Goal, een Ierse NGO, om… ra ra ra… inderdaad de Amerikaanse verkiezingsuitslagen te volgen op tv.

Na een goed halfuur en een laatste pint dommelde Vincent echter - niet onverwacht - in slaap, dus zat ik daar samen met een enkele Ugandees enthousiast de verkiezing te volgen. Tot… ik het wat koud begon te voelen in mijn hoofd en me ook moest overgeven aan de slaap. Om 5u30 hebben we het slagveld verlaten en zijn we in ons bed gekropen.

Een hele korte en bewogen nacht achter de rug en nog vlug vlug enkele projectfiches schrijven en lay-outen, stonden we klaar om negen uur om de echte bezoekers te verwelkomen. Een uurtje te laat aangekomen hebben we ons allemaal in de grote hal genesteld voor de noodzakelijke speeches. CAO pronkte met zijn trofee omdat Bundibugyo in het ganse land de beste was in rapportering van waterpunten, maar hemelde vooral alles wat BIDP maar had gedaan op, net zoals de chairman LC5. Daarna was het aan de Belgische delegatie om iedereen te bedanken voor de ontvangst en om met hier en daar een ongelukkige verspreking, aan te kondigen dat België zijn ontwikkelingsprogramma in Uganda met vier jaar zal verlengen. Klap klap klap en het was tijd voor de nodige projectbezoeken.

Eerst werd het hospitaal en een polytechnisch instituut bezocht, daarna ging de groep er samen vandoor voor een bezoek aan een vrouwengroep die zich met rijstteelt bezig hield. Dit stuk van de dag viel wat langer uit dan verwacht (en dan we expliciet hadden op gehamerd tijdens onze bezoeken de dagen ervoor), dus werd de rest van het bezoek serieus ingekort, zodoende de grote regen te vermijden tijdens de vlucht. Vlug onder een van de vleugels van het vliegtuig een sandwich achter de kiezen en weg waren ze weer, om drie uur in de middag, richting grote en saaie onderhandelingen in Fort Portal en Kampala.

Wij natuurlijk opgelucht, deels ontgoocheld omdat sommige bezoeken geschrapt werden, maar over het algemeen content dat we er van af waren, zodat we ons weer aan het normale werk konden zetten. Lang leve de hoge bezoeken!

Trees for development

2008-11-02T23:19:00.000-08:00

Na jarenlange (loze) beloftes, heeft het Ugandese parlement begin vorig jaar eindelijk de fondsen goedgekeurd om Bundibugyo van elektriciteit én een asfaltweg te voorzien. De weg laat nog even op zich wachten (een Afrikaans ‘even’ zoals ze dat hier zeggen), maar de werken voor de elektriciteitslijnen zijn al gestart. Met werken bedoelen we het omhakken van bomen waar de lijnen zullen lopen. En ze gaan er drastisch in te werk. Een klein deel van het Semliki national park is al gesneuveld, maar sinds deze week ook de weinige bomen die Bundibugyo dorp nog sierden. Samen met mijn collega’s moest ik toch even slikken toen enkele van de honderd jaar oude mahoniebomen tegen de grond smakten. Dit weekend was het de beurt aan de giganten voor onze deur. * slik *

In deze tijden van global warming durft een mens zich snel afvragen waarom de natuur altijd weer het eerste en grootste slachtoffer moet zijn van grote infrastructuurwerken en het overkoepelende proces van - brr vies woord -ontwikkeling/vooruitgang? Waarom konden ze de lijnen niet doortrekken aan de overkant van de straat of buiten het park waar minder oude en kleinere bomen staan? Zien ze het belang van de natuur niet als cruciale actor in de levensomgeving van de mens? Wat zal er gebeuren in de toekomst als de weg wordt aangelegd of andere infrastructuurwerken worden uitgevoerd? Enzovoort enzovoort.

Maar anderzijds kun je je ook de volgende vragen stellen: Hebben wij ooit het goeie voorbeeld gegeven, in het verleden en in het heden? Er zijn genoeg bomen over, en Uganda heeft al redelijk wat nationale parken, dus de natuur wordt al genoeg beschermd? Wegen de voordelen van elektriciteit niet veel meer op tegen de nadelen voor de natuur?

Zolang er een gezonde symbiose kan gevonden worden tussen mens en natuur, waar de natuur soms moet wijken en de mens soms moet inbinden, kunnen er veel vragen beantwoord worden, maar wij hebben zeker niet het recht om hier te komen zeggen hoe het beter moet, want een goed voorbeeld zijn we niet en zijn we ook nooit geweest. Dus geen geitenwollensokkenpropaganda of megalomanie, maar een pragmatische benadering is de boodschap.

Hoog bezoek (neen, niet Obama)

2008-10-30T22:25:00.000-07:00

Volgende week, 5 november, mogen we in Bundibugyo, of all places, een dertienkoppige Belgische delegatie verwelkomen. Zowel den groten baas van BTC als de baas van DGOS komen samen met de BTC resrep en de Belgische attachée’s in Uganda, Bundibugyo binnenvliegen (ik ben jaloers!). Ze komen er ’s morgens een praatje slaan met de district leiders om daarna het hospitaal en enkele kleine projecten rond water, gezondsheidszorg en voedselveiligheid te bezoeken.

Het wordt een blits bezoek, want ’s middags om drie uur staat het vliegtuig richting Kampala al weer vertrekkensklaar (als de weergoden daarmee akkoord gaan). De botten, regenjassen, noodbruggen, matooke en posho zijn al besteld, de auto’s krijgen een opknapbeurt, iedereen brengt zijn beste kostuum of mantelpakje naar de lokale stomerij en onze stemmen worden overvloedig gesmeerd zodat we onze beste speech ooit kunnen geven! We zijn er dus (bijna) klaar voor! Laat ze maar komen!

Het spookt in Uganda

2008-10-28T07:08:00.000-07:00

We hadden in Bundibugyo al gehoord van ‘ghost’ teachers, ‘ghost’ schools, ‘ghost’ health workers en ‘ghost’ soldiers, maar toen ik vandaag de website van een van de grote Ugandese kranten, de Daily Monitor, zat te lezen, ontdekte ik een nieuwtje, namelijk ‘ghost’ foreign visits. Blijkbaar spendeerden ambtenaren van het Ministerie van Buitenlandse zaken in het jaar 2006/07 meer dan 1,3 miljard Ugandese shilling (zo’n 530.000 euro of 21 miljoen Belgische frank) aan buitenlandse bezoeken die nooit zouden hebben plaatsgevonden. Bezoekjes aan niemandsland dus, het land van de Ugandese spookjes!

Nyriangongo

2008-10-22T01:55:00.000-07:00

Samen met Roel en Johan, heb ik begin oktober dichtbij het Congolese Goma de actieve Nyriangongo vulkaan beklommen. Vanuit het Rwandese Gisenyi staken we met een blitse 4x4 de grens over, zijn we nog wat broodnodige inkopen gaan doen, om een halfuur later aan de ingang van het door Unesco beschermde uitgestrekte Virunga national park aan te komen. De verplichte verwelkoming en toeristische uitleg van de gids en een goeie handshake aan de dragers en we waren weg voor een zes uur durende wandeling.

Het eerste stuk ging door een halfopen laag bos wat vree goe meeviel. Daarna volgden we de ‘verse’ lavasporen tot aan de nog stomende plek aan de onderkant van de vulkaan waar ie in 2002 voor het laatst is uitgebarsten en grote delen van Goma had overspoeld. Hierna begon de eerste echte steile klim via kleine bospaden, met een motregen op ons hoofd en de eerste kleine koude rillingen. Na deze klim kwamen we ongeveer op het midden van de vulkaan terecht waar we een serieuze rustpauze inlastten, ons goed aankleedden, ik voor het eerst in een jaar een muts op mijn hoofd zette, en we al rustend genoten van het indrukwekkende landschap. Hier zagen we voor het eerst echt goed hoe de vier lavastromen hun weg hadden gebaand richting Goma. Indrukwekkend! Na een pauze van twintig minuten was het tijd voor het moeilijkste stuk: steil, enorm koud, vol losliggende stenen en met veel wind. Het was echter een redelijk kort stuk en we waren gemotiveerd genoeg om het snel af te werken.

Bovenaan aangekomen zagen we de eerste glimp van de vulkaanstroom in de krater, maar het opzetten van de tent was de eerste prioriteit, voor het donker begon te worden. De dragers hadden al een eerste poging ondernomen om de tent op te zetten, helaas verkeerd. We hebben vlug alles terug geïnstalleerd hoe het moest en ons potje mountain food klaargemaakt. Dan werd het tijd voor het moment supreme: het vulkaanmeer. We hadden enorm veel geluk, want voor meer dan een halfuur konden we alles super goed zien, zonder dat de mist teveel de spelbreker werd. We bleven verbijsterend en perplex kijken, foto’s en filmpjes nemen, vergelijkingen maken met Lord of the Rings, de gids uitvragen en zo verder. Het was een ervaring om niet te vergeten!

Zo ook de nacht. Die was kort, slaaploos, vries-koud, met enorm veel windstoten tegen de tent, met het gebulder van de vulkaan op de achtergrond, … ook een belevenis op zich dus :-) ’s Morgens waaide de tent zelfs bijna weg, en verdwenen al onze ankerstenen onder de tent. Roel en ik, die er nog inzaten, waren efkes van slag, maar konden gelukkig nog de tent tegenhouden. De buitentent van de dragers echter had het al begeven en was al in en uit de krater gewaaid. Een goeie-morgen was dat!

Nog een laatste blik op de vulkaan, en de weg naar beneden werd aangezet. Sneller dan de dag ervoor waren we weer beneden, weer in Goma, over de grens en terug in Gisenyi. We namen nog een duik in het kivumeer voor we weer op weg waren naar Uganda, voor de gorilla’s en onze volgende klim, de Mount Sambinyo, het drielandenpunt tussen Rwanda, Congo en Uganda.

Leren marcheren

2008-10-21T00:15:00.000-07:00

Het is weer zover! Volgende week zal het district leger dan leeg zijn, het leegste der leeg, braak, verlaten, uitgestorven, blank, … want zowel de politici als de technische staf vertrekt voor een week op politieke training ergens in het centrum van het land. De regerende partij (voor meer dan twintig jaar al) stuurt zijn volgelingen namelijk graag op een politieke brainwashing sessie, zodoende de troepen sterk en ingebonden te houden. Wat de training echter zo speciaal en ook een beetje geflipt surreëel maakt in de ogen van deze kleine Belg hier, is dat er tussen de politieke bullshit ook een militaire training wordt gegeven onder de vorm van driloefeningen, marcheren, wapenhantering, enz. Op het einde van de training krijgen diegene die het willen ook een militair uniform met laarzen en al inbegrepen mee als beloning voor hun inzet. Vorig jaar was onze Ruhweza, de muzee van het district, de niet te kloppen kampioen in de driloefening, es zien wie het dit jaar wordt?

Beeld je maar es in hoe zoiets er in België zou aan toegaan. Bart De Wever, Joelle Milquet, Didier Reynders, Johnny Thys, Jannie Haek, Ingrid Linten, Elio Di Rupo en Norbert de Batselier, samen marcherend, met het wapen op de schouder, gedrild door Yves Leterme. Ik sta niet in voor de gevolgen.

Give me money!

2008-10-16T02:15:00.000-07:00

Een nieuwe alinea in de saga rond de verderfelijke invloed van holebiseksualiteit (ik doe mijn best), vandaag in een van de twee grootste kranten in Oeganda, Daily Monitor: ‘Homosexuality blamed on greed’.

Een bisschop (oh nee) ziet de oorzaak van het toenemend aantal holebi-relaties in dit land in de drang, het verlangen naar meer geld. Men zou een holebirelatie aangaan simpelweg om rijk te worden. Daar heb ik na mijn enkele jaren homo zijn persoonlijk nog maar weinig van gemerkt. Ik doe nochtans mijn best! Westerse en Europese landen zouden met hun geld homoseksualiteit promoten bij jongeren in de rest van de wereld. Klinkt een beetje Andrea Colen me dunkt. Misschien zijn zij en de bisschop familie van elkaar?

Let us go and multiply! (alé, vooral dan hetgeen dat in mijn portefeuille zit)

The Kampala life

2008-10-13T03:34:00.000-07:00

Gisterenavond heb ik kunnen genieten van een paar leuke optredens op het eerste Kampala International Jazz festival, een festival zoals Blue Note of Jazz Middelheim er een is, met alles erop en eraan, alleen met een stuk minder volk; grasweide, groot podium, deftige speakers, aan Lake Victoria, overgeprijsd eten (frieten!) en bier, goed weer, relaxed volk en een gezellig chill zomersfeertje.

In dit laatste jaar is het Kampala (uitgaans)leven in een goeie versnelling aan het veranderen; van een typisch bruisende Afrikaanse chaotische hoofdstad in een leuke en verrassend meerzijdige nog steeds chaotische stad. De sport- en ontspanningsfaciliteiten worden uitgebreid of gemoderniseerd, restaurants met eten uit iedere uithoek van de wereld schieten als paddestoelen uit de grond, de muziekscene wordt serieus gediversifieerd, de ugandese kunstwereld laat zich zien, concerten met internationaal gerenomeerde artiesten als Shaggy, Wyclef Jean en Akon worden georganiseerd, er zijn een pak nieuwe clubs, enz. Kampala wordt echt een aangename stad om in te vertoeven, vooral ’s avonds dan, overdag blijven de mogelijkheden nog een beetje beperkt, maar in vergelijking met andere steden, is men in Kampala zeker goed af!

Het blijft een gigantisch verschil met het slowly slowly village (nacht)leven in Bundibugyo, en het is telkens serieus aanpassen als ik in of uit Kampala kom, maar het doet af en toe deugd om hier te zijn!

weg zijn ze...

2008-10-10T06:38:00.000-07:00

ik zit weer met dat vreemde ambetante ik word achtergelaten gevoel wanneer ik vrienden op bezoek heb gehad en ze zijn net vertrokken. Maar gaat na een paar dagen wel weer over. Vanavond een jazzfestival in Kampala en morgen gaat het hopelijk al beter!
-
Het bezoek en de rondreis met Johan en Roel is zalig geweest. Heb nieuwe dingen van Uganda ontdekt, heb een stukje Rwanda en een stukje Congo gezien, heb de gorilla's mogen zien dankzij Johan en Roel (thnx a million guys), heb weer es kunnen kamperen en in een tentje mogen slapen, heb bekende gezichten kunnen zien, mijn Nederlands weer kunnen oprakelen, enz... Het deed allemaal super deugd en ik zal ze missen, zoals ik al mijn andere vrienden meer en meer mis. Thnx again Roel&Johan!!!

de zeven biggetjes

2008-10-04T04:25:00.001-07:00

The end is near…

2008-10-03T05:19:00.000-07:00

Or not?

Inderdaad, ik blijf hier nog een tijdje in Bundi hangen. Ik kan hier namelijk niet weg. Ik ben door de CAO vastgeketend met handen en voeten aan van die middeleeuwse loden ballen zwaarder dan mezelf, krijg een electroshock telkens ik neig in slaap te vallen, heb al kilo’s eelt aan mijn vingertoppen van het typen, wordt schrik aangejaagd door wulpse volumieuze ugandese vrouwen die rond me staan te zwieren als ik ook maar één nanoseconde zucht, en krijg elke dag een hoopje matoke met bonen en African tea om mijn productie enigszins op peil te houden. Haha, mijn fantasie slaat weer op hol…

Nee dus, mijn aanvraag tot verlenging van contract is goedgekeurd tot begin 2009. Er is nog genoeg werk te doen, ik moet nog enkele cruciale trainingen geven en wat mensen opleiden, en mijn ervaring optimaliseren zodoende aan een nieuwe uitdaging te kunnen beginnen na deze job.

Het zal natuurlijk een grote uitdaging worden, zowel professioneel als persoonlijk, maar ik ga de uitdaging met volle moed en veel goesting aan. Nele en Pieter zijn er niet meer om naar mijn geklaag te luisteren, of samen te gieren om de surreële situaties die we hier tegenkomen, en Vincent is eerder deze week met volle moed en ongeziene enthousiasme naar Kampala vertrokken om daar op een hoger niveau aan Uganda’s ‘ontwikkeling’ te werken dus mijn muze, mijn lichtend voorbeeld, mijn Ferguson is er ook niet meer, maar dit allemaal maakt de situatie des te interessanter en uitdagender de komende maanden! We gaan ervoor en zien wel hoe alles verloopt!

terug...

2008-10-03T05:11:00.000-07:00

...van zaaalige maar veel te korte reis vol gorilla's, vulkanen, nog hogere bergen, beestjes, autoproblemen, opwaaiende tentjes, enz. Verslagje en foto's volgen zeker nog!

off to...

2008-09-20T05:56:00.000-07:00

R W A N D A (en een klein stukje DRC)

Roel en Johan zijn momenteel al hun vrezen aan het bedwingen en hun sterkste roeicapaciteiten aan het bovenhalen tijdens de rafting. Ik heb vanmorgen vroeg om vier uur de Bundibugyaanse wildernis achter me gelaten om ze nu in Kampala op te wachten. Morgen vertrekken we richting Rwanda, woensdag een beetje Congo en volgend weekend glippen we Oeganda weer binnen.

Klein verlof dus, maar superblij om weer bekende gezichten te zien, na twee maanden alleen te hebben vertoefd.

Tot binnenkort!

Monitoring: balans na week één

2008-09-14T04:25:00.000-07:00

De voorbije week was het weer zover: de driemaandelijkse monitoring van een hele reeks BTC projecten die de voorbije jaren zijn uitgevoerd via de verschillende district departementen. Gespreid over twee weken worden een 75tal verschillende projecten gemonitored op hun duurzaamheid, functionaliteit en impact. Samen met het departement Community Development ben ik medeverantwoordelijk voor de organisatie en coordinatie van de hele oefening.

Na de eerste verrassend succesvolle oefening in juli hadden we hier en daar wat veranderingen aangebracht: de manier van rapporteren, het gebruik van gestandaardiseerde indicatoren, de verantwoordelijkheid voor planning, de human resources, enz. Ondanks een verbeterde planning en uitgebreider en betere informatie voor de regioverantwoordelijken, is er hier en daar iets verkeerd gelopen. Het nieuwe rapporteringssysteem leek moeilijker dan verwacht (ondanks men geschreven instructies had die men natuurlijk niet leest); informatie over de indicatoren werd soms uit de duim gezogen (zelfs waar ik bij was), er werden verkeerde projecten gemonitored (watertaps of beschermde waterbronnen die niet door BTC zijn uitgevoerd); de mobilisatie van de communities of andere cruciale personen met de juiste informatie liet te wensen over of was helemaal niet gedaan, de steeds terugkerende problemen met de brommers die niet onderhouden zijn, enz. Niets onoverkomelijk, en er is zeker ook veel goed werk geleverd,; maar toch is er voor de volgende monitoring zeker nog werk aan de winkel. Er is nood aan een serieuze training, betere mobilisatie, een debriefing, en meer technische bijstand.

De regen die er normaal niet zou moeten zijn deze tijd van het jaar was echter de grootste spelbreker. De grote Bundi-Fort Portal weg is op drie plaatsen overstroomd en is zelfs op een plaats half weggezakt. De kleine weggetjes en vooral de wegen langs de Rwenzori flanken zijn in ware modderpoelen veranderd waar je je best niet op waagt behalve als je er echt echt moet doorgeraken (zoals wij op bepaalde plaatsen). Mijn derrière heeft zelfs ondervonden dat rotsen enorm glad en mensonvriendelijk kunnen zijn, zelfs al ben je voorzichtig!

De eerste week is relatief goed verlopen, maar we hadden toch beter verwacht. Vol goeie moed, een regenjas en een gatkussen op naar de tweede week!!

4 nieuwe inwoners op de mizungu boerderij

2008-09-12T04:39:00.000-07:00

Ze hebben nog geen namen, en zijn nog stekeblind en half roze, maar toch uber-mega-zot-enorm-fantastisch-wow-koddig; de vier kinnekes die ons Patchouli 9 september in mijn kast tussen mijn rugzakken heeft gedropt. Laat de suggesties voor de namen maar komen!!!

2008-09-05T04:36:00.001-07:00

Of ik begin hier al te hallucineren van hier helemaal alleen te zitten,
Of Pieter en Nele hebben vrouwen (in natura?) betaald om speciaal met bassins vol afgehakte koppen van koeien dagelijks mijn ochtendwandeling naar het werk te komen verstoren, want gisterenmorgen kruiste er weer ene mijn pad. Ze zouden niet durven, een rondje vegetariër pesten… de apsjaars (hoe schrijf je dat nu weer?)! :-)

moooeeh

2008-08-31T05:30:00.000-07:00

Niemand zal dit geloven, zelfs ik moet nog es goed in mijn ogen wrijven om het te geloven.

Vrijdagmorgen, acht uur, ik wandel op weg naar het district, hoppelend en huppelend zoals altijd (uhum, NOT!) en wat zie ik - doeink patat smoesjh peut meut watte? - een vrouw met een bassin op haar hoofd (niets speciaals) met een koehoofd in, net geslacht, een nog steeds vers hoofd met paaseieren-chocolade-bruin velleke zonder vliegskes, blinkende oogskes en ja, met een gat waar de horens zaten... meeeuuuuw!

Je denkt bijna alles te hebben gezien na een goed anderhalf jaar op deze plaats, maar neen, ze blijven je verrassen!

Laos en...

2008-08-29T04:13:00.000-07:00

Zijn boeddhisme

Mijn fascinatie en interesse voor het boeddhisme is in Laos alleen maar vergroot. Ik werd er rustig en stil van, voldaan en bij momenten zelfs gelukkig. Een mix van indrukwekkende tempels, de serene oranje kleuren, de blote voeten, discobollen en kerstlichtjes, meditatie, boeddha’s in alle maten en posities, de geur van wierook, klokje die een hemels geluid voortbrengen als de wind er door waait, een diversiteit aan offergaves (van wierook en kaarsen tot bananen, kokosnoot en zelfs frisdranken), zijn rare visie op de vrouw, zalige muurschilderingen, de eenheid en respect voor de natuur, en zijn bizarre verhalen maakt het boeddhisme voor mij een van de meest interessante, meest serene, bizarre maar ook grappige godsdienst die er bestaat.

Laos en...

2008-08-29T03:59:00.000-07:00

Zijn regenseizoen

We hadden een risico genomen door in het regenseizoen naar Laos te vertrekken, maar buiten de eerste week, hier en daar een bui en een halve dag durende ongeziene regenstorm op het einde, is het echt superweer geweest. We waren allemaal goed verbrand (Klaas ietske te letterlijk, maar dan niet van de zon, maar de uitlaat van de brommer) en hebben een goed laagje kunnen leggen voor in België en Oeganda. De regen heeft ons wel hilarische en soms spannende momenten opgeleverd! Tijdens onze eerste week, in Louang Prabang, op terugweg van de boeddha grotten, geraakten we bijna de berg slash modderpoel niet op met onze sawngthaew (iets tussen een tuktuk en een kleine bestelwagen). We hebben hem al springend erop moeten duwen. Tijdens onze mountainbiketocht rond Vang Vieng hebben we dan weer enkele keren tot aan onze knieën en bijna aan het zadel in het water gewaden. Op het einde van de reis, moedig als we waren en wanhopig om het Bolavenplateau toch te bereiken, kwamen Annelies en ik met ons brommertje zelfs in een mistige regenstorm terecht. Het was rillen en trillen op dat moment, maar we zijn snel terug gereden om in record tempo souvenirs te gaan inslaan (leve de brommer! leve de regen! uhum).

Laos en...

2008-08-26T04:31:00.000-07:00

Zijn francophonie

Net als alle voormalige koloniale landen heeft Laos ook nog steeds zijn portie zichtbare francophonie. Verloederde, maar ook opgeknapte koloniale gebouwen, bruggen en treinen, de typische Franse baguettes op bijna iedere straathoek (vooral in de meer toeristische en grotere steden dan), wijn zowaar, hier en daar Franse woorden (vooral straatnamen, als die er al zijn), petanque spelende Laotianen, ‘Franse’ boulevards en zowaar een kopie van de l’Arc du Triomphe, in ware-Lao style dan wel; een mega betonnen gedrocht van jewelste.

Laos en...

2008-08-26T04:30:00.001-07:00

Zijn mensen

Laotianen hebben mijn stereotype over Aziaten ‘die lijken allemaal op elkaar en zijn niet echt de knapste mensen op onze aarde’ tegengesproken. De Lao hebben veel uitgesprokener trekken dan de Thai, hebben wat meer karakter in hun gezicht, zijn diverser dan ooit, kunnen ook ongelooflijk knap zijn (é Klaas en Annelies?!), zijn een vriendelijk en open volk en hun eeuwige glimlach bij echt alles wat je zegt en doet, is heel aanstekelijk en innemend. Daarenboven is hun opvallende tolerantie voor de vrouw die wat mannelijker is en de man die wat vrouwelijker is (en al hetgeen tussenin) en de amicale manier waarop zowel vrouwen als mannen met elkaar en onder elkaar omgaan (het tweede vind je ook in Oeganda, maar het eerste zeker niet), zeker een troef die de Lao bovenaan mijn lijst van leukste, vriendelijkste en meest open volk zet.

Laos en…

2008-08-26T04:28:00.000-07:00

Zijn natuur

Overweldigend mooi, divers, mysterieus en zaligmakend! Laos’ natuur is niet echt te vatten in woorden of foto’s, je moet het ervaren! Grotten, watervallen, karstgebergten, rijstvelden, immense vergezichten, paradijselijke eilanden, Bundibugyaanse groene heuvels, die ene zonsondergang die we toch gehad hebben, de waterbuffels, palmbomen, en natuurlijk de immense Mekong en al zijn zijrivieren. Annelies had het niet echt voor de vele mieren en spinnen, met regelrechte schrikaanvallen en paralyserende bibbers als gevolg, maar ik ben er tweehonderd percent zeker van dat zowel zij als Klaas, net zoals ik, intens van Laos’ natuur hebben genoten. De vele wow’s en waw’s en de bewonderende stiltes waren er een duidelijk bewijs van.

waf!

2008-08-20T08:52:00.000-07:00

Nele had ooit es op haar blog een paar quotes gezet van een van onze tofste en meest hilarische collega's, Steven Kalissa. Maar op de workshop rond openbare aanbesteding waar ik momenteel aan deelneem, kunnen ze er ook wat van;

Vincent stond behoorlijk te stressen om een en ander in orde te krijgen voor ie naar Brussel vertrok, en zoals gewoonlijk komt hij dan geregeld over als een wilde Ierse mini-keffer die iedereen op stang jaagt. Wees gerust, we weten hoe we ermee moeten omgaan, en het blijft altijd grappig, vanop een afstand...
Een van de BTC collega's vatte het fantastisch samen op de volgende manier: "he's squeezing them until they become a chappati". Een origineler omschrijving kan ik niet geven! :-)

Voor diegene die niet weten wat een chappati is: het is een kleine platte platte pannenkoek gemaakt van bloem, zout en water. Het wordt veelal gegeten zonder iets extra's bij of met een omelet door gerold (rolex heet het dan).

foto's Laos

2008-08-18T00:51:00.001-07:00

De eerste foto's van Laos heb ik op mijn facebook gekregen, dus check de link rechts en geniet van de eerste foto's... verslagje met pittige verhalen volgt later (als ik wat meer tijd heb)

cheers
x

Terug thuis!

2008-08-13T02:49:00.000-07:00

Na een terugtocht in verschillende etappes ben ik eindelijk in mijn ‘paradise by the (dirty old Toyota) dashboard lights’ beland. Het huis staat nog recht, de tuin ligt er een klein beetje verloederd maar nog te redden bij, er is deze keer geen illustere inbraak geweest en een van onze katjes is nu zonder enige twijfel toch aan het zwangeren. Naast al het kattengefleem, jeltsin-en zulma geknor en vrouwelijk gekakel, werd ik verwelkomd door een ingedommelde Mary en een halfzieke Richard. Tijd dat die es verlof hadden!

Op zoek naar water en iets om te eten in de keuken bekroop me al de vrees dat we met een voedseltekort (en een kakkerlakkenoverschot) in ons huis zaten, maar na wat verder speurwerk bleek dat ons Nele al de spijs en drank in mijn kamer had verstopt. Een kleine opluchting. Mijn oog viel direct op de pot choco (wat geen verrassing is), maar ook op de lieve briefjes waar Nele haar laatste beslommeringen, zweet, frustratie maar ook opluchting en melancholie had op neergepend. Zooo lief!

’s Avonds heb ik mij een stoofpotje met noedels klaargemaakt (ik moet nog afkicken) en heb ik mij voor de vaste afspraak Will&Grace gezet, dit keer helaas zonder Nele. Ik had enkel de katten als troostend en warm gezelschap. Ik heb samen met hen proberen te gieren en schateren, maar ik vrees dat toen ze hun bek opensperden het meer een geeuw dan een lach was. :-)

In het district is met uitzondering van het in (waw) roze geschilderde gebouw van town council, weinig veranderd. Het district zit nog altijd in zijn slowly slowly mentaliteit en de twee kemphanen, de CAO en de LC5, zitten nog altijd in de zoveelste ronde van hun boksmatch verstrengeld (zie verslag Nele’s blog). Aangekomen in ons kantoor heb ik meteen de grote bureau ingepalmd en alle meubelen een kwart gedraaid zodat de zon niet meer in mijn computer zou zitten. Op mijn nieuwe bureaustoel echter leek alles een beetje heel groot voor één vrijwilliger, dat wordt even wennen!

Na de nodige ‘welcome back, you were lost, what have you brought for me’ gesprekken, heb ik me direct proberen in te werken, wat al aardig lijkt te lukken! Mijn teer zieltje zal het wel redden, als we hier straks helemaal alleen zullen zitten. We gaan ervoor!

jet-lachen

2008-08-09T08:18:00.000-07:00

Terug in Oeganda!

Na een wilde overdonderende driedaagse in het zwoele geurende maar blitse Bangkok en een goed van start gaande maar slecht eindigende vlucht terug in dit mooie groene aangenaam chaotische land.

Mijn vlucht werd in Bangkok al een uurtje vervroegd, wat goed nieuws was, maar op de negen uren vlucht kon ik helaas niet (zo goed) slapen. Om 6 uur s morgens aangekomen in Addis Abeba zou ik dus vijf uur moeten wachten op mijn vlucht naar Oeganda, maar door motorproblemen werd dit helaas acht uur, auwch. Ik kon in Kampala gelukkig nog een kamer krijgen in het hotel waar we meestal verblijven, maar het werd wel de duurste kamer. Vandaag echter een relaxed dagje, heb ik Els en twee mede vrijwilligers en een - oela - knappe Amerikaan nog es gezien, gaan we straks nog iets eten en waarschijnlijk nog iets drinken. Morgenmiddag vertrek ik richting Fort Portal met mijn BTC collega s dus een goede rit naar Fort Portal verzekerd, dan nog in Bundi en mijn eigen bed geraken, puf puf...

Maar zolang ik nog de Laotiaanse eeuwige glimlach in mijn gedachten heb, blijf ik er rustig bij... Leve Laos!

lekkel lui in Laos

2008-08-01T03:10:00.000-07:00

Klaas heeft ons woensdag moeten verlaten - snik snik - richting Bangkok voor zijn vlucht van vandaag, maar Annelies en ik hadden nog een dikke week extra dus zijn we dezelfde dag nog naar het zuiden van het land vertrokken, naar Si Pan Doh, de mysterieuze 4000 eilanden. De Mekong wordt hier namelijk doorsneden door honderden kleine en grote eilandjes, zandhopen, bomen, enz. voor hij Cambodja instroomt.

We hebben ons alletwee woensdagmiddag op een van de kleinere eilandjes Don Det in een mini bungalowtje genesteld, en resoluut voor rust, slaap, lekker eten en hier en daar wat bootje varen en watervalletjes zien gekozen. Tot nu toe is ons dat, ondanks Annelies' wilde aanval met de mieren, heel goed gelukt! We genieten echt van onze laatste dagen (maandag ook naar Bangkok) in dit betoverende land... z z zzzz

Meer later...

ik heb een nieuw lief!

2008-07-21T06:00:00.000-07:00

Zijn naam is Laos!

We zijn hier nog maar een week maar zijn wel al overweldigd en overdonderd door al het moois, al de rust, al de wonderpracht van de natuur, de serene boeddhistische sfeer, de (jaja) knappe Laotianen, de verrukkelijke eetcultuur, enz.!
We hebben tot nu toe al serieus wat regen gehad (maar niet onverwacht, het is immers regenseizoen), maar vandaag piepte de zon eruit en konden we met een cocossapje van een zalige zonsondergang over de Mekong genieten, in de hoofdstad Vien Chang die ons totaal geen hoofdstad lijkt! Morgen gaan shoppen, een museum over Laotiaanse kunst en enkele tempels gaan bezoeken, wederom lekker gaan eten en genieten van dit * damn * i-luv-you land!

Het belooft nog zalig te worden de komende weken!

Foto's en langer verslag volgen later!

aangekomen in... Thailand

2008-07-14T02:55:00.000-07:00

er is serieus wa gepuft en geblazen, maar ik ben goed aangekomen en zit momenteel in het Noorden van Thailand op onze bus richting de grens met Laos te wachten, om morgenvroeg een 'slow boat' op de Mekong naar Louang Prabang te nemen, spannend! Hopelijk raken we vlot door de visaformaliteiten, fingers crossed!

Off(line) to Laos!

2008-07-11T07:12:00.001-07:00

Ik ben weg, tot na 8 augustus, of ergens tussenin voor een klein Laos-verslag.

Bye

Ciao

Arrividerci

See you soon!

Schupje hier, schopje daar

2008-07-09T07:20:00.001-07:00

De vorige weken zijn zowel voor Nele als mezelf ongelooflijk druk, chaotisch, interessant en legendarisch geweest.

Nele moest een deel van de verschillende M&E processen (data collectie, invoer en analyse) in een niet te onderschatten tempo en met duizend engelengeduld organiseren en coordineren. Data verzamelen over de meest uiteenlopende onderwerpen: het aantal getrainde boeren, waterpunten op alle hoogtes en laagtes van het district, sterftes en geboortes, het aantal koeien, geiten, varkens en visvijvers, het aantal leerkrachten met HIV/AIDS, het aantal uitgevaardigde verorderingen door lokale raden, de omtrek en grootte van moerassen, het aantal computers, het aantal niet-oegandezen in scholen, enzovoort,… hoe gedetailleerder hoe moeilijker, hoe gekker, hoe beter! De data moest hierna ingevoerd worden door zagende en klagende (over wat? Over geld en eten natuurlijk), 200% apathische en kerkmuziekliefhebbende secretaresses en twee noest werkende gevarieerde muziekliefhebbende vrijwilligers. Mijn vingers denken nog altijd pijnlijk terug aan die dagen. De week hierna werd er een training in eenvoudige data analyse georganiseerd waar geen kat op afgekomen is. Grrrr! Nele had al haar logistieke kunde en een zalige consultant (en ganse familie, kleine pagadder incluis) boven getoverd om alles picobello in orde te krijgen, maar de appreciatie voor M&E ligt in dit district heel ver onder het vriespunt, dus is het een beetje op een sisser uitgedraaid. Nele heeft dan maar besloten zich volledig op haar M&E strategie en rapport (en chocoladetaart) te gooien om al haar werk hier in Bundibugyo binnen drie weken mooi te kunnen afronden. We konden hen allemaal wel efkes vervloeken, verkreuken en in een potje straffe Tierenteyn mosterd draaien, maar hebben ons nog ingehouden. Het is geen schoon afscheid, en Nele heeft het zo hard geprobeerd, maar de boel heeft niet willen pakken en is alleen maar beginnen schiften. Er zitten helaas te veel zwakke schakels in het ganse systeem opdat alles deftig zou kunnen worden vooruit getrokken.

Ikzelf heb in de voorbije weken alle uithoeken van het district mogen verkennen tijdens een monitoring van BTC projecten. Eerst en vooral was er de, zowaar soepel lopende doch hectische organisatie (ik mocht dan ook met CSOs werken en minder met district mensen, hip hoi), en daarna ben ik ieder sub county team gaan vergezellen tijdens hun eerste dag monitoring. Ik ben in de lugubere dorpen van Rwangara beland, heb gigantische uitzichten over Kongo kunnen bewonderen, ben tussen de bananenbomen, cacaostruiken, suikerrietplanten en koeienstronten mogen wroeten, heb aan de oevers van Lake Albert gestaan, heb onze blitse brommer mogen inrijden op alle kleine en grote wegen van Bundibugyo en ben zowaar achterna gezeten geweest door een baviaan :-) Ik heb vrouwen- en boerengroepen ondervraagd, watertappen en boorputten uitgetest, bronnen diep in de bergen gaan uitchecken, scholen afgelopen, een vee-pers met dichtgeknepen neus doorgelopen, fruitbomen opgemeten, enzovoort, hoe gekker hoe beter, maar megainteressant! Op die manier zie je een serieus staaltje van de meer dan 150 kleine projecten die BTC hier heeft, zie je of ze effectief zijn, of ze überhaupt nog bestaan, functioneren en onderhouden worden. Het is soms vrij ontgoocheld en frustrerend om te zien dat (dure) projecten helemaal niet functioneren of zelfs nooit zijn geïmplementeerd, maar op andere momenten kom je dan weer heel geslaagde projecten tegen. Deze oefening wordt vanaf nu viermaal per jaar georganiseerd, en beloofd dus nog zeer interessant en leerijk te worden. Op naar de volgende ronde!

In vergelijking met onze ongekende activiteit is het op het district een en al passiviteit. Het is hier veelal stil, heel stil, maandag zelfs griezelig stil. Het politieke hoofd en administratief hoofd van het district zijn namelijk niet de beste vriendjes en dat was deze week weer es vrij duidelijk. Het politiek hoofd, onze buurman ‘de neus’, heeft het administratief hoofd beschuldigt van corruptie van meer dan 2 biljoen ugandese shilling (zo’n 800.000 euro). Er waren geruchten dat zijn aanhangers wel es het district zouden binnenstormen om district mensen lastig te vallen en materiaal kapot te slaan. Bijna iedereen had zijn kantoor dus gesloten (niet abnormaal hier) en de politie stond aan iedere poort op wacht (behalve tijdens hun lunch en de regen, hilarisch!). Het was de ganse dag akelig spannend, maar er is niks gebeurd. Een dezer dagen komt een minister op bezoek om de twee kwajongens weer es tot orde te roepen, dus het verhaal belooft weer een serieuze krulstaart te krijgen. Nice! Maakt de passiviteit hier een beetje plezanter!

2008-07-03T23:32:00.002-07:00

het is een legendarische nooit te vergeten week geworden hier op het district, en in ons huis. Meer hierover in het weekend!

Kleine hint: nooit geziene passiviteit, nooit geziene activiteit (van wie?)

Vooruitz(w)ichten...

2008-06-28T06:08:00.000-07:00

Zowel Nele als ik worden dezer dagen overrompeld met werk. Nele is volop bezig data aan het verzamelen over de meest uiteenlopende zaken, moet deze data aan sneltempo in een computer krijgen, is een M&E strategie in elkaar aan het bricoleren en moet straks nog haar ervaringen in een rapport neerschrijven. Ik cross momenteel het ganse district rond om het departement Community Based Services te assisteren met de monitoring van BTC-projecten, probeer hier en daar ook het kinderbeschermingsprogramma erbij te monitoren en zit in volle voorbereiding voor de eerste grootschalige evaluatie van het Village Health Team programma die in augustus en september van start moet gaan. Nele vertrekt eind juli naar België terug om aan haar nieuw avontuur te beginnen; een master, euhm excuseer Nele, een ‘advanced’ master in social policy analysis in Leuven. 12 juli vertrek ik zelf via Bangkok naar het Laotiaanse platteland om met mijnen bester vrienden een viertal weken te relaxen en te genieten voor ik terug naar Uganda raas om terug in het werk te vliegen. Dan kom ik in een leeg huisje terecht want – helaas – Nele zal er niet meer zijn en Pieter zit ondertussen al een kleine week in Nepal. Onze coach zal dan ondertussen ook al aan zijn nieuwe job in Kampala begonnen zijn, dus de enigste mizungu how are you wordt … mij! Het beloven spannende bizarre leuke verrassende en vooral heel vlugge weken en maanden te worden! Ik ga vlug weer aan het werk, want de in te voeren data roepen me na vanuit het stapeltje links van de laptop… ‘voer me in, alstublieft, voer me in’

* deze naïeveling draait zot *

No no DDT!

2008-06-21T06:38:00.000-07:00

Neen, neen, fans der Vlaamse aarde, we hebben geen actiecomité in het leven geroepen tegen een van de bekendste acteurs uit de meest populaire Vlaamse TV reeks ooit. We zullen het hebben over de chemische stof met dezelfde naam die dezer dagen menig Oegandezen de stuipen op het lijf jaagt.

Het parlement heeft namelijk een programma goedgekeurd dat het gebruik van DDT toelaat als bestrijdingsmiddel tegen malaria. Volgens het plan zullen alle binnenmuren van alle huizen in de meest vatbare gebieden verplicht besproeid worden met het product. De regering verzekerd dat alles veilig zal verlopen en dat het product niet schadelijk is voor de gezondheid en voor de natuur. Menig Bundibugyaan is het daar echter niet mee eens en ziet nu al de schadelijke gevolgen. Vele boeren zijn al gewaarschuwd dat hun producten (voornamelijk cacao) niet meer zullen aangekocht worden omdat DDT de kwaliteit van het product rechtstreeks en onrechtstreeks aantast (via grondwatervervuiling, luchtverplaatsing van restdeeltjes, enz.). De producten voldoen aldus niet aan de vereiste Europese en andere internationale normen. Bundibugyo heeft daarenboven een van de beste kwaliteitsvolle gekweekte cacao op de Oost-Afrikaanse markt en is de grootste producent in het land. Een goedgekeurd plan en de eerste uitvoering van het programma in het noorden van het land kan het kwaliteitsimago van de cacao in dit district bij de producenten al naar beneden halen nog voor men met sproeien start.

Boeren hebben al via de politieke en administratieve organen laten weten dat ze het nooit zullen toelaten dat DDT wordt gebruikt in hun huizen en bereid zijn om hun land en inkomen met alle middelen te verdedigen. Vorige week werden we zelfs opgeschrikt op het werk door een vurige mini-betoging tegen DDT! Boeren in Bundibugyo zijn in groter getale dan hun Vlaamse collega’s, maar komen even vurig op voor hun belangen! Dit verhaal beloofd nog spannend te worden, maar laat bij ons ook een wrange nasmaak na. Het gebruik van DDT is namelijk verboden in de ganse Europese Unie, maar the stuff die wordt gebruikt in Oeganda wordt wel geproduceerd en geleverd door een Europese bedrijf. * slik * Daar is onze mooie dubbelzinnige moraal weer…

Meid met een handvat? ik? euhm, neen, tzit vol!

2008-06-15T05:43:00.000-07:00

Vrijdag in de late namiddag toen we op de CAO aan het wachten waren, hebben we een staaltje mogen waarnemen van hoe simpele gebaren gans andere betekenissen kunnen hebben in verschillende culturen. Een kleine beschrijving van het gebaar:

- gebaar: je houd je ene arm bijna gestrekt vooruit, en maakt een verticale vuist met je hand. Met de andere arm sla je met de handpalm van een opengewaaierde hand op de top van je vuist, herhaaldelijk toon je deze beweging aan je toeschouwer.

- betekenis in Belgie: een half verwijt ten op zicht evan je toeschouwer waarin je hij of zij beoordeelt als een manwijf, wijfman, meid met een handvat, achterdeurwerker, butch, ga zo maar door

- betekenis in Bundibugyo: de vraag of de bevestiging dat het kantoor of de ruimte momenteel vol is, dat er teveel volk al binnen is, dat je efkes moet wachten

Een keer hadden we het de secretaresse van de CAO zien doen naar iemand die langs kwam, en de tweede keer een oudere ervaren collega van bij mij op health naar de secretaresse. Nele en ik lagen natuurlijk plat van het lachen waarop ze om meer uitleg vroegen. We hebben hen afgeraden deze beweging, dit gebaar, in Belgie te gebruiken omdat het te seksueel geladen is. Hopelijk volgen ze onze goede raad wat op! We gaan het beter ook es aan Jaana uitleggen voor ie straks op deze manier een auditorium of kantoor van de KU Leuven binnenstapt. :-)

België voor beginners

2008-06-12T22:27:00.000-07:00

Jaana, de district engineer, heeft gisteren eindelijk zijn toelating gekregen om de 2jarige master in Water Resources Engineering aan de Universiteit van Leuven te gaan volgen. In zijn ‘welkomstpakket’ zat een kleine grappige maar treffende citatie over België en zijn mooie inwoners. Lees even mee, de eerste zin is al grappig;

Belgium is famous for its French fries, chocolate and beers (Stella Artois is made in Leuven!) What all Belgians have in common is a love for the ‘good life’, which they find in their excellent food and drink, comfortable housing, reliable medical and social services, highly developed traffic and communications infrastructure. Belgians are not the type wanting to impress other people with their achievements, or to convince other of their righteousness. They tend to be rather reserved or introverted in their first contact with other people, but are sincerely warm and friendly once you get to know them better. They are happy when they can enjoy a safe and comfortable life, together with their family and friends, and they put a high value on privacy. They have a clear aversion towards moralizing, towards telling other people how they should or should not behave (an attitude for which they criticize their neighbours in Holland), and they take ‘live and let live’ as the basis for their philosophy. R.Hill, in a book on different European characters, describes the Belgians as ‘open-minded opportunists’, noting their pragmatical attitude.

Ik vrees dat Bart Dewever gruwelt bij deze beschrijving, maar hij voldoet er waarschijnlijk ook maar half aan.

Goat chase! Wie doet mee?

2008-06-11T07:18:00.001-07:00

De gemeenteraad van Bundibugyo Town heeft onlangs een wet uitgevaardigd die geiten en koeien verbied vrij los te lopen op de zovele straten en pleinen van dit dorp. Wie nog niet in Bundibugyo heeft mogen vertoeven, moet weten dat elke straathoek wel zijn eigen gang van rivaliserende geiten heeft, koeien veelal de lokale grasmaaiers zijn, de fertiliteitsgraad bij geiten hoger is dan de hoogste toren in Dubai en je ogen moet uitkijken als je ons poortje uitloopt om de zoveelste stoet van Ankole-koeien op tijd te kunnen ontwijken. Deze wet beloofd dus qua haalbaarheid – zoals vele van zijn voorgangers – letterlijk in de stront te komen te vallen!

Enkele van onze district collega’s laten het er echter niet bij en zijn al op jacht gegaan. Jockus, de environment officier en de vriendelijkste cowboy op deze aardbol, had al tientallen indringers gespot op het district terrein en snelde meteen naar de winkel om touw. Jaana, de district engineer ‘streng maar rechtvaardig’, heeft al drie geiten gevangen gezet en aan de politie overhandigd voor ondervraging. Na een kleine borg/omkoping van 20.000 shilling (acht euro), heeft de eigenaar zijn beesten echter terug kunnen krijgen. Als het zo blijft verder gaan, vrezen we voor een overbevolking in de gevangenis en een toenemende burn-out bij de lokale politie!

Hil(r)ariteitenkabinet, niet enkel in de Belgische politiek dus :-)

my story from Bundibugyo...

2008-06-08T04:37:00.000-07:00

- nieuw nieuw nieuw-

Nele en ik hebben onze techneut en district assistant statistician Stephen Kaliisa geholpen een blog op te zetten (zie hem op foto blog Nele). Het lijkt nog op niets, er staat ook nog niets op, maar hou het in de gaten! Een jonge dynamische en zoals ie zelf zegt 'loving and caring' zalige gast die schrijft over zijn leven hier, het kan boeiend worden. Dus check out once in a while! Beware voor de overdosis meligheid waar Ugandezen voor bekend staan, maar ook voor het hilarische Engels!

' My story from Bundibugyo'
http://kaliisaug.blogspot.com

een - bloep - wissel van de wacht

2008-06-08T04:09:00.001-07:00

een misser op een van mijn vorige berichten; de door mij beschreven Jeltsin bleek een Boris te zijn, en niet omgekeerd, dus voor alle duidelijkheid de zwarte was Jeltsin, de gevlekte is Boris. Anderhalf jaar Bundibugyo tast u zicht vermogen aan vrees ik!

En, een nieuweling, en wat voor een, op de boerderij, Zulma! Ze heeft Jeltsin vervangen als vrouw des varkenshuizes. Ze werd meteen besnuffeld door Boris en - hopla - ook besprongen (daar gaan ze weer). Maar dat was volgens ons Mary de bedoeling dus missie geslaagd jongens!
Het was wel efkes lachen om ons klein manneke op zijn tenen over onze bom van een Zulma te zien buigen, precies een keffer op een st-bernard! De natuur zit vol verrassingen en past zich wonderbaarlijk aan...

Brrr, te koop!

2008-06-02T07:12:00.000-07:00

Donderdag hebben we in ons huis onverwacht bezoek gekregen, van een jonge kerel die zogezegd Pieter kende van het voetbal, (wat perfect mogelijk was) die iets heel bijzonders met zich mee had… een roodstaartaapje! Het nieuwe schoolsemester gaat namelijk in, en de jongen had geld nodig. Voor de geïnteresseerden, de juiste kostprijs weten we niet, we hebben namelijk direct geweigerd. We hebben hem proberen overtuigen dat wat ie daar deed compleet illegaal en strafbaar was en hij ieder moment zou kunnen aangehouden worden door een van de vele UWA rangers. Daarnaast hebben we hem, Ebola fris in het geheugen, ook proberen duidelijk te maken dat het niet echt slim is om de meest gekende drager van het virus zomaar in huis te nemen en ermee rond te lopen in Bundibugyo Town. Dat begreep ie helaas niet echt, want zei ie, ik heb het beestje al twee maanden in huis zonder zelf Ebola te hebben gekregen. Na ons plechtig te hebben beloofd het aapje terug vrij te laten in ruil voor Pieter’s Belgisch telefoonnummer (uhum, rare deal), hebben we de kerel en het aapje maar terug naar huis gestuurd.

We zijn er bijna zeker van dat ie het aapje niet meteen zal gaan loslaten in het nationale park (hij vroeg eerst aan mij om hem te begeleiden, maar ik wil geen risico lopen om straks zelf op verdenking opgepakt te worden), maar meer konden we echt niet doen, behalve deze jongen aangeven bij UWA, waar we zeker geen zin in hadden. Het deed ons onmiddellijk beseffen dat deze praktijken waarschijnlijk geen uitzondering zullen zijn, en er ongetwijfeld mizungu’s bestaan die het niet kunnen laten om zo’n schattig beestje te kopen, zelfs hier in het mooie Bundibugyo. Jammer, vreselijk en behoorlijk arrogant en ongevoelig!

Nele's flauwe mop - 3

2008-05-28T06:40:00.000-07:00

Gisterennacht had ik niet zo goed geslapen omdat ik teveel over alles en nog wat zat te denken en dan heb ik de gewoonte om nooit in slaap te kunnen vallen.
Toen ik vanmiddag op wandel naar het werk zei aan Nele dat mijn elleboog ambetant aan het pieken was antwoordde ze :

"al dat gepieker van vorige nacht is blijkbaar naar uw elleboog gekropen als het daar al begint te pieken. Snap je, gepieker, pieken (gniffel gniffel knor)"

ze lag plat van het lachen, ik probeerde mij te verstoppen :)

- het was lang geleden, maar misschien is ze weer opnieuw begonnen -

Beestige boel!

2008-05-26T04:44:00.000-07:00

Laat me jullie voorstellen; onze twee nieuwe vrienden die de mizungu-dierenboerderij zijn komen vervoegen: Boris en Jeltsin, onze twee varkens. Boris, ons mannetje, is de zwarte die ons op de foto dreigend maar toch lief in de ogen kijkt. Jeltsin, het gevlekte vrouwtje, is zijn gade, zijn toeverlaat, zijn rots in de branding… en zijn partner in crime, de crime van kinderen verwekken, copuleren, elkaar bespringen zonder voorbehoedsmiddelen, habba habba’en, alé, je weet wel é. Het zijn in feite de varkens van onze wasvrouw Mary, en de bedoeling is dat er meer varkens van komen, maar dat zal nog even duren. We willen ervoor zorgen dat ons personeel nog altijd iets van inkomen hebben als wij weg zijn en daarom proberen we hen alledrie te steunen met een lening om iets voor hun zelf op te starten. Richard, onze tuinman heeft zijn kippenren project in Fort Portal, George, onze af-en-toe nachtwaker, heeft land gekocht om er cassava en matoke op te kweken, en Mary heeft gekozen voor de varkens. Voorlopig blijven ze bij ons, omdat er hier toch al een kot was gebouwd, en Mary hier constant op haar beesten kan letten.

Voorlopig is er nog niet veel ‘gebeerd’ geweest, maar lawaai maken Boris en Jeltsin wel al genoeg. Het klinkt eerder als een overjaarse Yamaha 100 cc gebrul dan het verwachte koddige grappige biggetje-knorren en houd ons af en toe uit ons slaap, vooral Nele dan, maar het is nog niet zo erg als het kind van de buren of de generator aan onze bureau. Verder zijn ze niet zo proper als onze Peterson had doen uitschijnen, en gooien ze constant hun bak water om zodat je ze om het uur nieuwe zou moeten geven, maar we zien ze graag hoor, of ja, zoiets… laten we zeggen dat ze nog efkes mogen blijven, op een afstand dan.

Twee weken geleden, vader en moeder Nele waren getuige, zijn ze eens een stapje gaan wagen, uit hun kot ontsnapt dus. We waren weg naar de grens en toen we terugkwamen zaten ze lustig te woelen in onze moestuin. De jacht was begonnen! Eerst proberen die beesten in hun kot te drijven, maar die tactiek hebben we snel opgegeven, ze zaten namelijk liever onder hun kot tussen de kak en pis te schuilen dan in hun kot te klimmen. Daarna hebben we ze proberen in een hoek te drijven om ze daarna een voor een op te pakken. Toen we ons vrouwke in de hoek hadden gedreven en Nele haar oppakte, begon de hel zijn duiveltjes uit de grond naar boven te sturen. Een geschreeuw van duizend baby’s van wie de fopspeen tegelijk wordt afgenomen, zo klonk ons Jeltsin. Probeer het u maar es in te beelden!! (oordopjes ten stelligste aangeraden). Nele liet hem vallen gewoon uit schrik om dat beest iets aan te doen, wat ik ook zou gedaan hebben, want het klonk echt alsof er een beest werd geslacht. Slimme varkens! Toen waren we het echt beu en hebben we de hulp ingeroepen van onze buren. Onmiddellijk stonden er zes kinderen van alle leeftijden en geslachten ons bij in deze moeilijke jacht. Na tien minuten hadden we een te pakken, bij zijn achterpoten, en sneller dan het licht verdween onzen Boris in zijn kot. Ons Jeltsin was ondertussen de achtertuin aan het verkennen, maar vijf minuten later hoorden Nele en ik vanuit de voortuin de duizend baby’s weer. Vlug naar de achtertuin, waar de kinderen ons varken precies aan het opspannen waren als een gedroogd vel. Ze hadden elk een poot vast en trokken dat beest alle richtingen uit. Nele sprong snel tussen om het beest nog sneller naar het kot te dragen. Strijd gestreden, beesten terug in hun kot! Nele bijna helemaal doof, aangevallen door de bekende avondvliegjes, Miguel uitgeput van het lopen en Nele’s vader met een geforceerde arm, onze tuin opnieuw omgespit, de nieuw gezaaide groenten weggewroet, het ware slagveld zag er bijna als de slag van Passendaele uit! Wie nog niet plat van het lachen ligt; er is beeldmateriaal om u er nog mee te plezieren, op te vragen bij de vader van Nele.

We dachten nooit meer, maar begin deze week was het weer van dat. Ons Mary had de varkens uitgelaten (kun je het geloven?!) om ze te wassen. Jeltsin zat nog vast aan het touwtje, maar Boris had zich losgetrokken. Je kunt ons gezicht op dat moment wel inbeelden. Geen gele smiley dat kan ik je verzekeren. Godzijdank waren ze deze keer na twintig minuten terug in hun kot, maar Mary heeft het wel mogen horen zen, ik had er efkes geen compassie mee. Ze mogen op ons territorium huizen, maar niet rondhossen en zeker niet de net in gewerkte moestuin met een wild bezoekje plezieren!! We wachten met een bang hart af tot ze weer es een stapje gaan wagen… brrrr!

Onze katten, Patchouli en Balthazar, die zijn ondertussen ook geen kleine pagadders meer. Zoals je kunt zien op de foto zijn ze al aan de kattenpuberteit begonnen. Juist ja, ook habba habba, bam bam, klets patat, hihi haha, pets pets! We hebben altijd voor deze incestueuze toestanden gevreesd, maar het bleek niet te vermijden. Patchouli liep de ganse zondagmorgen aan iedere stoel, tafel, kast, deur, raam en mens haar derrière te showen, lag te woelen en te miauwen op de grond alsof ze bezeten was door de duivel en haalde al haar verleidingstruuks naar boven om Balthazar tot actie aan te zetten. Onze stoere Balti was echter een beetje onzeker en wist niet wat aan te vangen met al dat vrouwengeweld (begrijp ik). Uiteindelijk haalden zijn hormonen ook de bovenhand en greep hij haar bij de nekharen om haar gespin, gewoel en gezwoel een halt toe te roepen. Men zegt dat de eerste keer nooit echt gemakkelijk is, wel, dat moet Balti ook gedacht hebben. Ten eerste was Patchouli moeilijk stil te houden en ten tweede had hij het bereik van zijn antenne wat onderschat. Hij gaf het eerst op, maar Patchouli bleef een pain in the ass, dus werden nieuwe pogingen ondernomen, en opnieuw en opnieuw, tot ze letterlijk de pain in iets anders dan the ass heeft gekregen, of ja… dat vermoeden we, want twee dagen nadien waren ze weer hun oude zelve. Alle geilheid verdwenen, spelen en vechten als broer en zus, ratten, gekko’s, hagedissen en insecten vangen en verorberen, flemen bij de baasjes, miauwen om eten, en luieren, vooral veel luieren. Playtime is over denken we! We hopen stiekem dat er over enkele maanden (hoe lang duurt zo’n zwangerschap?) geen kleine Balchouli’s en Pathazar’s rondlopen, want we hebben meer dan genoeg aan twee, en of die mini-pagadders het in dit hol van verderf zullen overleven, dat weten we ook niet. Fingers crossed!

Met onze andere vriendinnen, de kippen Thelma, Louise, Marie en Antoinette gaat het nog steeds goed, alhoewel ze ook af en toe es (proberen te) ontsnappen, maar die zijn snel terug in hun kot te jagen. In tegenstelling tot hun vriend Henri hebben zij de Ebola wel overwonnen, leggen ze meer eieren dan ooit, en kunnen ze op geen enkele manier aan haba haba activiteiten beginnen, of ze moeten lesbisch zijn, en daar moeten we hier niet van weten zen! :)

Een zalige beestige boerderij dus! Ze kunnen hun hormonen niet altijd in bedwang houden en hebben af en toe goesting om de wijde wereld in te trekken, maar we vergeven het hen, het is ons namelijk ook niet vreemd é?!

Een nieuw kadootje

2008-05-24T05:54:00.000-07:00

Het district heeft – ondertussen al drie weken geleden – een nieuw speeltje gekregen van een van onze vrienden donors, de Japanners. Het district heeft goed lobbywerk geleverd, want Japan heeft Uganda welgeteld twee bulldozers of de mooie Nederlandse vertaling ervan ‘nivelleermachines’ geschonken ter waarde van 300 biljoen Oegandese shillingskes en Bundibugyo district heeft er daarvan een gekregen. Bravo bravo! Onze ware en trouwe NRM-volgelingen hebben dat goed gedaan!Es zien ten eerste wanneer hij zal beginnen gebruikt worden (want hij staat er nu nog op dezelfde plaats) en ten twee hoe lang hij zal meegaan of hoe lang het zal duren voor ie er uit ziet als zijn voorganger (zie de ‘voor’-foto)!

(still) fighting corruption

2008-05-17T07:52:00.001-07:00

Ben efkes nog heel heel druk bezig aan mijn laatste taak voor mijn u4 online cursus over corruptie, die zijn zesde en laatste week ingaat, maar daarna maak ik veel meer tijd voor deze blog, beloofd!

Para-noah

2008-05-11T06:40:00.000-07:00

Ik had het jullie enkele weken geleden beloofd, nu heb ik eindelijk es wat tijd om het relaas te doen van mijn eerste uitbarsting van frustratie met een van onze Ugandese collega’s.

Noah Masereka is een van de enigste personen in mijn leven geworden die mij heeft kwaad gekregen, en iedereen die mij een beetje kent weet dat mij kwaad krijgen een zeldzaamheid der zeldzaamheden is. Noah is district community development officer en dus dé persoon waar ik in mijn werk rond kinderbescherming het vaakst mee moet samenwerken. We proberen samen het programma te implementeren, tot een goed einde te brengen en waar nodig fouten te corrigeren en problemen op te lossen. Het is een nieuw programma, dus problemen zullen altijd onverwacht opduiken. Je probeert er gewoon zo goed mogelijk op te anticiperen of ze zo snel mogelijk reactief op te lossen.

Noah is iemand met goede bedoelingen maar zijn departement is niet het meest sexy en populaire departement in dit district en goede bedoeling zonder actie zijn zo effectief als bloemen kweken in uw kelder. Onze taak bestaat erin deze mensen te adviseren, te assisteren waar mogelijk en hen te motiveren om hun werk zo goed als mogelijk te doen. Geen eenvoudige taak dat weten we al, zeker als ze uw advies in de wind slaan, u vragen om hun taken helemaal over te nemen of om secretaresse te spelen, en overal okay en yes op zeggen zelfs als ze geen knijt verstaan van wat ge probeert uit te leggen. Maar klagen doen we daar niet over. We weten al lang dat we in zo’n context moeten werken en zullen blijven moeten werken als we in deze sector willen blijven (onze Vincent coacht ons goed zen!). Maar als ze dit liedje constant herhalen, en stukken van het programma dan mislukken ondanks al je waarschuwingen, dan beginnen je oren wel es te stomen. Dit gebeurde met Noah dus!

Ondanks alle (genegeerde) advies en waarschuwingen, is onze monitoring serieus op een fiasco uitgelopen. Vincent was daarenboven ook mee en ik had tegenover hem altijd een positief beeld opgehangen over dit programma. Ik was ondertussen al half fier geworden op onze ‘ploeg’ in community based services. Toen we aankwamen bleek er echter niks coherents gecommuniceerd te zijn. Iedereen was op een andere manier geïnformeerd, niemand had de moeite gedaan om meer uitleg te komen vragen, er was geen coördinatie, Noah stak de fout constant op mij, Vincent werd dan nog es half kwaad, ik beschaamd, het vervolg van het programma werd meteen geschorst (onterecht volgens mij, meer een paniekreactie dan een doordachte beslissing), enz. het was me wat. De dag erna zouden we weer op monitoring gaan, dus probeerde ik te redden wat te redden viel en Noah aan te sporen om te zorgen dat alles in orde kwam voor de volgende dag, maar Noah weigerde iets te ondernemen omdat hij ‘niet genoeg tijd meer had’ om alles deftig in orde te brengen. ‘niet genoeg tijd’ betekent hier een dag. Toen begon de stoom pas echt uit mijn oren en zelfs mijn neusgaten te blazen en plots kwam het er allemaal uit. Ik heb hem gezegd dat ie niet achter dit programma stond, dat ie alleen geïnteresseerd is in geld en lunch, dat ik het administratief hoofd van het district ging schrijven om hem van dit programma te halen, dat ie het waagt mij overal de schuld van geven zelfs als ie mijn advies systematisch negeert, dat ik zelfs fier was op hen, maar die dag echt in schaamte was gevallen, dat Vincent nu waarschijnlijk denkt dat ik lieg over alles, enz. Ik verschoot van mezelf, en ben er nog de ganse avond over bezig geweest (nogmaals excuses Pieter). Mijn frustratie kon niet op. Ik heb alles die dag nog proberen te bespreken met het hoofd van zijn departement. Ik ben, geloof ik, twee uur bezig geweest, tot half zeven, om alles te expliceren.

De dag erna heb ik alles met Vincent besproken, die het helemaal verstond en me aanraadde mezelf te gaan ‘excuseren’. Ik heb dat dan ook maar half gedaan. Maar alles was zeker niet voor niets geweest. Bleek dat ie door dit voorval veel gemotiveerder is gaan werken en meer en meer doet voor het programma. Tot op vandaag is ie relatief goed bezig (echt goed werken hier in Bundibugyo district zou teveel opvallen, dat durven weinigen) en ik hoop dat het enigszins zo blijft. Een collectieve fingers crossed dus!

We zijn alledrie heel rustige mensen, die zich zo goed als nooit kwaad maken. We zijn ons goed bewust van de context en de omgeving waarin we werken en passen ons daar zoveel mogelijk aan aan. Maar frustreren doen we ons soms wel, en die frustraties zijn al vaak onderwerp geweest van onze tafelgesprekken. Die was en is nog altijd onze ‘zetel bij de psycholoog’. Maar die dag was het voor mij een beetje teveel geworden. Toen hadden ze me een beetje te ver gedreven, zelfs mij inderdaad. Achteraf bekeken was het waarschijnlijk es nodig, en we hebben er toch iets mee bereikt. Er is een realistischer kans dat het nog wel es zal gebeuren, bij mij of bij Nele, maar het is deel van de ervaring denk ik dan.

Ai caramba!

Schoon, vree schoon!

2008-05-02T06:30:00.000-07:00

Als afscheid voor Pieter, hebben Nele en ik berichten verzameld van mensen in het district waar ie het meest mee heeft samengewerkt. Het resultaat was een mix aan hilarische half religieuze megakleffe heiligmakende berichten in het mooiste Ugandese Engels. Hieronder een kleine compilatie:

Dearest Pieter,

Being with you has been one of my joyous moments. The joy and happiness shall remain profound in my heart. It has been great and wonderful for the sustainable development you have struggled for the district. U have been a good boy co-operative. If I had powers I would retain Peter in Bundibugyo for several sessions. If possible you would once again come back and continue from where you have stopped. I wish you all the best in your future endeavours especially your marriage vocation that your going to undertake.

Let the almighty take you to greater heights in life.
May the almighty God reward you abundantly.
I pray that God blesses your endeavours and please stay safe.

Network with me as usual. Continue communicating to me so that I don’t forget. Mind you out of sight is not out of mind.

Long live BTC, long live Peter.
God bless the couple of Peter and Rashimi.

Cheerio brother!

‘Pieter, thanx and farewell’

2008-04-27T03:03:00.000-07:00

Woensdagavond hebben we uitgebreid Pieters afscheid ‘gevierd’ met een grotendeels Ugandese maaltijd, veeeeel drank en een avondje uitgaan in onze vaste club ‘Patron’s’! Hola jopla!

We hebben matoke, rijst, goat en chicken muchomo, een beetje quiche, g-nut saus en loempia’s binnengespeeld, we hebben saaie en minder saaie, politieke en familiale speeches aanhoord (van onder andere vader Vincent), Pieter heeft de nodige kado’s gekregen (drank, drank, drank en een Ugandese vlag), hij heeft er meteen zelf een speech bijgegooid (nog wat oefenwerk aan!), iedereen heeft zich volgegoten met frisdrank en vooral bier, we hebben een eerste halfdronken danspasje gezet in onze villa, we hebben iedereen met Pieter tot in het ambetante toe op foto gezet (echt iedereen wou in alle combinaties, maar telkens met Pieter op de foto, rrrr), en zijn dan naar de club afgezakt, om er alle Ugandezen te zien flippen, shaken, bollen, hollen en drinken! Twas een superplezant feestje en een leuk afscheid voor Pieter. Maandag is dé grote dag, dan vertrekt ie heel vroeg uit Bundibugyo voor zijn allerlaatste dagen Kampala, zijn laatste dagen Uganda! Thanx Pieter voor alles en vaarwel!

2008-04-07T06:08:00.000-07:00

we smelten hier allemaal collectief van de nog nooit zo hete zon (zeker 33 graden binnen in het huis), dus geef me nog een beetje tijd (en een ijscrèmeken) om een deftig bericht te posten... * zweet zweet * heet heet * smelt smelt *

een klein voorsmaakje van de kleine reis vorige week

2008-04-02T06:19:00.000-07:00

terug aan het werk

2008-03-31T04:57:00.000-07:00

na een korte week er tussen uit, na het mooie sipi, en de indrukwekkende murchison falls, na de leeuwen en giraffen te hebben gespot, na mannen te hebben versierd, ... terug aan de slag!! Ik schrijf zo snel mogelijk een klein verslag en een nieuw blog bericht!

Ondertussen een tussendoortje: een goeie maat van me heeft Bundibugyo tot op De Morgen site gekregen; check zijn kleine maar mooie verslagje (hij was onder de indruk!) op de site bij de rubriek 'reizen'. doen!

een weekje ervandoor...

2008-03-22T03:48:00.000-07:00

ik ga een week op verlof! Giraffen spotten, leeuwen misschien, de overbekende Sipi falls (eindelijk) gaan bezoeken, die in Murchison ook... een week weg van alles, past niet echt, druk druk druk op het werk, maar heb er wel mega zin in en zal ongetwijfeld deugd doen!

Vanmorgen vroeg om vier uur in Bundibugyo vertrokken, amper geslapen, een paar tientallen minuten, er was een of ander enorm luidruchtig feest gaande in bundi, en het was om vier uur nog bezig. Ben wel veilig en wel om elf uur in Kampala geraakt, tocht die ik altijd ontzie, maar die veel beter is meegevallen dan ik had verwacht!

Vlug jullie nog es verwittigen, over mijn week stilte... als ik terug kom beloof ik te schrijven over mijn eerste ruzie / meningsverschil met een van de lokale ambtenaren hier, het vlamde en vuurde serieus, maar hier later meer over!
Smell ya later!

Een nachtje stappen in Kyoto!

2008-03-19T06:44:00.000-07:00

Kyoto is niet alleen in politieke kringen en ondertussen in iedere huiskamer in België wereldberoemd om het milieuverdrag dat er afgesloten is, maar staat in de wereld der globetrotters en toeristen op zoek naar een originele bestemming ook bekend om zijn indrukwekkend mooie, mysterieuze en fabelachtige decor. Ik heb het helaas niet over deze stad, maar over het in Kampala en omstreken gekende Japanse restaurant en sinds een klein jaar ook frequent bezochte club. We zijn er al een tweetal keer uitgebreid gaan eten (mmmm), maar toen Pieter en ik vorige week in Kampala moesten zijn voor de ICP workshop, zijn we er na voorstel van Joris, VN vrijwilliger, toch es gaan binnen neuzen om een danspasje te wagen. Het werd – alweer – een memorabele avond vol marginale muziek, marginale mizungu’s en marginale meisjes van plezier!

De muziek was – ik geloof niet dat ik dit zeg - een kleine verademing. Als je keuze in Bundibugyo beperkt is tot de Patron’s, dan ben je in Kampala al content dat het es geen twee of drie uur aan een stuk Oegandese beatmuziek is. Dus op al die platte house – popperdepop – R&B – jump – shake deuntjes die ons als Donna of Q-Music in de oren klonk, hebben we ons net als velen van onze medemizungu’s helemaal laten gaan.

Wie zich ook helemaal liet gaan, was een behoorlijk representatieve steekproef van alle in Kampala werkende vrouwtjes van lichte zeden alias snollen. Ze zijn waarschijnlijk niet de beste klanten van de lokale klerenwinkels, want meer dan lapjes stof hadden ze niet aan. Cosmetica daarentegen, dat is meer hun ding. Ik denk dat de gouden outfitregels op volgende zou kunnen neerkomen; 1/ hoe korter het rokje, hoe beter, 2/ rokjes hoeven natuurlijk niet, uw kleedje naar beneden trekken kan natuurlijk ook, 3/ bh’s zijn uit den boze, 4/ komen uw kont of billen er niet goed uit, dan kun je het vergeten, 5/ spannende rokjes of kleedjes, losse topjes, 6/ accentueren die ogen, rode lipstift is – als je het kan veroorloven – het van het, 7/ fake nails, ladies!, 8/ een hakje aan die schoenen maakt je groter én aantrekkelijker, 9/ krullen in het (valse) haar doen het meestal ook wel, 10/ investeer gerust in uw outfit, of doe tenminste alsof het er duur uitziet of er lang aan gewerkt is. Wie deze regels in acht neemt, heeft een grotere kans op slagen/slapen (of ?).

Pieter en ik zijn om gekende redenen natuurlijk geen potentiële klanten, maar dat weten deze meisjes natuurlijk niet. Even poken in de heup, een zwoele blik in uw richting, een ‘oeps, per ongeluk’ stuk bil tegen uw bil, niet al te originele openingszinnen, enzovoort… ze bleven geregeld proberen. Ze waren uiteraard met veel, de competitie was dus groot, dus actie ondernemen en alles bovenhalen wat ze in hun mars hebben, was de boodschap. Ik liep er van weg, of probeerde ze straal te negeren (moeilijk als je zo’n twintig exemplaren rond je staan hebt, en jouw blik meestal hun blik kruist). Pieter besloot om het met een treffende grap aan te pakken. ‘I’m too expensive for you’ zei ie. Dit hadden ze natuurlijk niet verwacht, dus wisten ze er geen antwoord op te vinden en kwamen ze terug af met dezelfde blabla ‘what’s your name? Shall we dance’. Weinig aan te doen dus!

Vanaf drie uur konden onze– uhum – vriendinnen eindelijk hun vissen binnenhalen want dan kwamen de echte klanten binnen; oude lelijke rijke dikbuikige waarschijnlijk getrouwde 4x4 bezittende snorre- en baardmansen binnen. Niet een voor een, maar eerder als een plotse tsunami aan potentieel inkomen. Dollartekens verschenen stante pede op het netvlies van onze vriendinnen, de beloning voor deze lange avond wachten en smachten was eindelijk in zicht. Wij lieten deze markt van vraag en aanbod zijn gang maar gaan en slopen het restaurant uit richting ons appartement, richting ons bed, richting de dromen van wat ons echt te wachten staat ergens buiten Oeganda, zonder ervoor te moeten betalen :-)

ons Bundibugyo, de schone deerne!

2008-03-14T04:34:00.000-07:00

meer én nieuwe foto's via link 'FOTOALBUM'

Bundibugyo is ebola-vrij!

2008-03-07T04:38:00.000-08:00

Vorige week woensdag is Bundibugyo ebola-vrij verklaard. In Uganda vieren ze dit natuurlijk graag met een groots opgezette plechtigheid, met ellenlange 'thank you thank you' speeches, hoge en breedbuikige gasten (de minister van gezondheidszorg, vertegenwoordigers van unicef, who, whm, enzovoort), het aansnijden van suikerbomtaarten , traditionele dans met mannen in strooien rokjes, oerlelijke bloemstukken en versiering, en een vette portie nationale (en bundibugyaanse) trots!
Ik ben eventjes naar buiten gelopen om van dit spektakel fotootjes te nemen. Enjoy!

tijd om jullie es te pesten!

2008-03-06T04:09:00.000-08:00

Momenteel is het hier 29 graden in de schaduw, 35 in de zon, moeha!!
En het is nog meer geweest :) é Patchouli?!

De grote trek

2008-03-04T05:30:00.001-08:00

Zaterdag hebben we het eindelijk gedaan, de tocht over de bergen van Bundibugyo naar Fort Portal. We hebben natuurlijk voor de kortste weg gekozen, het Kazingo-pad, tot op vandaag nog steeds een weg die frequent gebruikt wordt door Ugandezen aan beide kanten van de Rwenzori’s.

We zijn ’s morgens om zeven uur dertig vertrokken langs de Bundibugyo zijde, om een goeie vijf uur later aan te komen aan de andere kant. Het eerste stuk, de Bundi-flanken, was het moeilijkste en steilste stuk. Na een aantal uur en een stuk hoger werden we duidelijk het verschil in temperatuur gewaar, een aangename afwisseling met de typische Bundi-hitte. We waren evenwel goed op tijd om het middelste stuk, het Rwenzori national park, in te wandelen en aldus de felle zon te vermijden. Het park was echt magnifiek: enorm dichte bossen, bizarre bomen, een echt bamboebos, speciale bloemen, af en toe een bende apen, … echt indrukwekkend, maar ook vooral rustgevend. Mocht het niet zo hoog liggen, ik zou er af en toe naartoe gaan om er een boek te lezen, of efkes te gaan relaxen, weg van alles, helaas :-) Eenmaal uit het park, wachtte ons een zeer steil, droog en rotsig stuk naar beneden, in de felle zon, maar veel korter dan de Bundi-flanken.

Het is ons verrassend genoeg al in vijf uur gelukt, in plaats van de verwachte zes à zeven, maar we hadden genoeg getraind tijdens de vorige weken, we hadden allemaal goeie schoenen aan, en hadden ook genoeg water en krachtvoer mee. Een goede voorbereiding kan dus veel verhelpen, maar een goede gids ook. Hij volgde ons tempo, was vriendelijk en zei niet te veel. Leve Abbas!

De volgende keer gaan we naar Peak Margarita... uhum uhum... dat wordt nog serieus oefenen!

2008-03-02T01:33:00.000-08:00

2 maart een nooit evidente dag zijnde, gaat het al bij al goed met me...
drukke snelle dagen achter de rug, toch procurement training gedaan, een beetje allergie-ziek geweest, we hebben de almachtige rwenzori bergen overgestoken naar fort portal, nu zitten we hier wat uit te rusten en morgen begint de werkweek weer...
straks terug dooreengeschud richting bundibugyo om vanavond met een kleine hoofdpijn wat mails te beantwoorden... en nu vlug dit posten want mijn surfminuten tikken weg hier in dit gezellige internetcafe ;-)

bweuuu...

2008-02-26T05:22:00.000-08:00

Ik heb vandaag een beetje een baaldag... er is weer voor de zoveelste keer nooit echt iemand te vinden op het department gezondheidszorg waar ik constant mee moet samenwerken, mijn vliegtuigticket naar Laos kan niet betaald worden omdat de fax in de bank voor een week niet zal werken, ik krijg precies vurige ogen naar mij geslingerd omdat ik niet naar een training over procurement wil gaan, onze brommer is nog altijd niet in aantocht, het werk met de council is niet hetgeen ik verwacht had, ik twijfel mega of we hier uiteindelijk wel het (kleine) verschil kunnen maken als vrijwilliger en als BTC, je mist iedereen thuis, het is te warm en te wakkig... tja, een dag zoals er al zijn geweest en zoals er waarschijnlijk wel nog zullen zijn... een beetje nukkig doen, wat koppijn krijgen, verlangen naar iets anders, maar een gezellige avond thuis en een nachtje slapen en daar is meneer enthousiasme weer :)

Mijn eerste rondje Bundi-joggen

2008-02-25T04:29:00.000-08:00

Vorige week ben ik onder veel psychologische druk en na vooral Nele maar zeker ook Pieter enkele keren te hebben gezien gaan joggen in Bundi-town, heb ik ook maar mijn stoute loopschoenen aangetrokken en heb ik het als laatste ook aangedurfd om es te gaan lopen in Bundibugyo.

Pieter zat me natuurlijk al uit te lachen voor ik vertrok, maar gelukkig sprak Nele me de nodige strenge moedige woorden in en kon ik mij op de hoofdstraat of ‘highway’ van Bundi sleuren. Mijn bedoeling was om traag op gang te komen zodoende genoeg energie over te houden voor de moeilijkere stukken en de terugweg, maar de tientallen starende ogen die aanvoelden als duizenden deden me toch een stukje sneller gaan. Het was serieus wennen om hier te lopen. De wegen liggen vol stenen, klein en groot, herbergen serieuze geulen en zijn een stuk steiler dan in het platte België. Sporadisch moet je een kind, een bodadriver, een kip of een geit ontwijken en de hitte zorgt al snel dat je met een rood en bezweet gezicht aan het joggen bent. Het uitzicht is natuurlijk magnifiek, niet te vergelijken met het strakke en eentonige zicht aan de Blaarmeersen, maar helaas moet je je ogen meestal toch op de weg gericht houden anders riskeer je een paar schaafwonden, een bloedneus of een ontwrichte knie.

Al bij al is mijn eerste loopervaring vrij goed gegaan. Ik ben niet zo ver geraakt als onze sportfreaks Nele en Pieter, maar het stuk dat ik kon lopen vond ik toch al een vree goed begin, net niet voor de berg dus. De terugloop ging ook vrij goed, met op het einde een mooie sprint. Ik heb Nele wel serieus doen puf lopen op het einde – ze wou natuurlijk niet onderdoen – maar dat doe ik meestal wel, een kleine sprint of een versnelde stap op het einde. Allebei kwamen we puffend aan, bloedrood, maar tevreden… wat een mens nu eenmaal bezielt om zichzelf zo af te peigeren, tja, kweenie precies, maar ik had er wel voldoening van of was het van Pieter te kunnen bewijzen dat ik het toch kon? :-)

Ngite... één jaar later!

2008-02-20T01:21:00.000-08:00

Zaterdag hebben we bezoek gekregen van Els, de nieuwe BTC vrijwilliger in Kampala. Samen met haar en Vincent, onze coach, zijn we terug naar de Ngite-waterval geweest. Het was ongeveer een jaar geleden dat we er nog alledrie tegelijk naartoe zijn geweest, dus hadden wij er ook wel goesting in.

Na een kleine, maar steile halfuur durende klim op los zand, tussen de mieren, langs een kleine klif, af en toe op ons gat glijdend, stonden we aan de voet van de ijskoude waterval. We zijn er allemaal collectief ingesprongen, hebben ons wekelijks bad genomen, zaten te lachen en te gieren als grote kinderen, hebben ons kop en lijf onder de waterval proberen te steken, hebben ons op ons gat in het water gezet, maar ook zitten bibberen toen we weer recht stonden. We hebben Els maar ook meteen officieel ingewijd in het vrijwilligersleven, en ik ben er bijna zeker van dat ze er van genoten heeft, ondanks die mierenaanval :) Voor de rest… de foto’s spreken voor zich denk ik!

WE ALL HAD FUN LIKE HELL!!!

Nele's flauwe mop - 2

2008-02-14T02:21:00.000-08:00

Gisteren stonden er warme opgevulde avocado's met een pasta met rode biet en feta op het menu. Alles uiteraard overheerlijk, naar onze traditie. Toen Nele de pasta op haar bord had liggen gaf ze volgende opmerking:

"De pasta is precies zoals Miguel... roze..."

Pieter en ik lagen uiteraard weer plat onder tafel van lachen... NOT :)

PS: Pieter deed niet veel beter toen hij me 's avonds een 'chakosj' aanbod, moeha, origineel zijn ze wel die twee!

Welcome back!

2008-02-08T00:10:00.001-08:00

Ik had mezelf toch minstens een week, zelfs twee weken gegeven eer ik mij opnieuw zou frustreren, mij onnuttig zou voelen of dit ganse district (en in het bijzonder ene James Ndyezika) zou vervloeken, zoals we alledrie vorig jaar sporadisch hebben gedaan. Nele had op een bepaald moment zelfs een frustro-potteke aan de muur hangen. Telkens ze haar aan iets of iemand enerveerde mocht ze het wat voller kleuren. Een variant op de druppel die de emmer doet overlopen dus. Snel hingen er twee extra potjes naast, een voor Pieter en een voor mij. Het is nooit tot een muur vol pottekes gekomen, maar mochten we er eerder mee begonnen zijn waarschijnlijk wel…

Gisteren en vandaag heb ik dus vroeger dan verwacht mijn frustro-klop gekregen. Vol enthousiasme en dikke goesting ben ik weer naar hier getrokken met de intentie om na de ganse Ebola-crisis samen met al mijn lokale collega’s een nieuwe start te nemen. Tot mijn grootste verbazing merkte ik dat Ebola het gebrek aan stroom, begrafenissen en malaria had voorbijgestoken als voornaamste reden om niet te werken. De crisis is ondertussen al ruim een maand bestreden maar zal blijkbaar nog langer blijven doorwegen. Het district waant zich onoverwinnelijk, voelen zich helden van het eerste uur, de woeste strijders en kruisvaarders tegen de laffe koning Ebola. Ik begrijp dat alles toen stil lag en heropgestart moest worden, maar aan het tempo dat ze momenteel aan het werken zijn zal ik dat Ebola-virus nog veel minder graag gaan zien dan dat ik nu al doe.
Ons enthousiasme om terug aan de slag te gaan, om iets te bereiken, om dit district te doen draaien, straalt blijkbaar nog steeds niet af op onze collega’s. Ze komen nog steeds te laat, muizen er nog steeds vanonder als je een afspraak hebt, schuifelen nog altijd sneller om te gaan lunchen dan om met jou iets kleins te bespreken, reageren nog altijd ongemeend positief op al je voorstellen, laten je nog altijd liever alleen werken dan samen te werken, springen als een kind om een lekstok als je hen betaald om iets te doen, zijn nog steeds te moe (of te bang voor werk?) om zelf naar je kantoor te komen, enzovoort…

Het leven zoals het is, als ontwikkelingswerker in een lokale overheid, in een immens mooi maar afgelegen hol aan de broeierige evenaar… het is weer serieus wennen en dat is niet altijd evident als je net uit het kleine België komt, maar het blijft een enorme leerrijke ervaring, zowel professioneel als persoonlijk. En ja, ik heb nog steeds die twee pipo’s hier naast me om dwaas mee te doen, goed mee te kunnen discussiëren, frustraties mee te kunnen delen, gezellig mee samen uit Afrika te ontsnappen met Will&Grace, … om te gieren, te lachen, te schateren en te flateren!

Zoals Oegandezen graag en veelvuldig zeggen: WELCOME BACK! :-)

Nele's flauwe mop - 1

2008-02-01T05:50:00.000-08:00

we starten deze nieuwe schrikkelige maand met een schrik van een flauwe mop;

context: Nele's interne liefdesvlam is momenteel bijna haar lijf aan het uitspringen door een of andere grote stoere bink uit het groene hinterland ergens ten noorden van onze Franse zuiderburen en ten westen van onze Britse noorderburen, haar nieuwe gsm wordt al duchtig bedrukt door al haar ondertussen eeltige vingertoppen en ontwijkt vakkundig het saliva die uit nele's mondhoeken naar beneden druipt, ik zit er met grijns en plezier naar te grinniken en ben natuurlijk ubergelukkig in haar plaats!
De dagelijkse afspraakjes die tussen deze tortels gemaakt worden, en waardoor ik iedere avond verwaarloosd achterblijf als een puppy die men aan een paaltje vast bindt langs de E40, beantwoordde ik op deze manier:

"tja, hete vuren moeten geblusd worden", waarop Nele antwoordde:
"ja, straks brand ik nog af"

MOEHALALAHIHI EUHEUH PEUT! Fout Nele, blijven u best doen!

(bijna) terug!

2008-01-31T05:21:00.000-08:00

Krabbend van de jeuk die waarschijnlijk veroorzaakt wordt door de zwoele hitte zit ik hier na maar liefst zes weken terug op het BTC hoofdkwartier. Ik heb nog altijd halve slapers en mijn hoofd draait af en toe nog dol, maar ik ben heel blij en opgelucht terug te zijn.

De reis gisteren viel heel goed mee. Ik had weinig geslapen (weer van de onnodige en onverklaarbare zenuwachtigheid die ik altijd heb voor een vertrek) toen de taxi tien voor zeven (dedju, tien minuten te vroeg) aan de deur stond en mij vriendelijk een goeiemorgen toe waaide. De anderhalf durende rit was door de file lang, maar was rustig. De chauffeur zei niet veel en ik enerveerde me niet veel.
In Zaventem nipt niet over de 46 kg gegaan, de nodige drank ingeslaan in de taxifree net als de gebruikelijke chocolade voor het BTC team hier en niet te lang moeten wachten op de boarding. Ik bleek een goeie plaats te hebben op de vlieger; drie zetels voor mij, ik aan de gang zijde en de tv net goed voor mij. De vlucht viel ook goed mee, de film Stardust was geen topkwaliteit, maar wel aangenaam tijdverdrijf. Het eten was wederom naar vliegtuignormen lekker en het personeel vriendelijk en breedlachend genoeg. De stop in Bujumbura leek me wat lang, een uur, maar ik kon me er snel overzetten toen ik weer een lekker broodje kaas aangeboden kreeg. In Entebbe snel door de douane (leve de werkvergunning) en snel mijn bagage. Buiten stond er direct iemand op mij te wachten en voor ik het wist kwam ik aan in het chaotische Kampala.
Ik ben stilletjes binnen getrippeld in het huis van mijn baas, en ben snel in mijn nieuwe bed gedoken en ingedommeld.

Vanmorgen werd ik door onze Piedro wakkergebeld (heeft ie waarschijnlijk direct gehoord aan het gebrek aan harmonie en ritme in mijn stem) en ben ik op een boda-boda een halfuur later naar het bureau gegaan. Daar onze strenge jufferige Nele tegengekomen (dit zal ze niet grappig vinden) en alle nieuwtjes over Bundi en Pieter, Vincent en de andere leden van de crew vernomen. Verder liep de dag kalm; bekomen van alles, blij en tegelijk raar en onwennig naar alles aankijken en mijn weg weer een beetje zoeken.

In het weekend reis ik af naar mi casa, knuffel ik direct onze nieuwe katjes (en Pieter ook als ie het mij toelaat), en kom ik echt op mijn positieven om dan volgende week de eerste irritaties door het werk weer in me te voelen opborrelen. Waw, glad to be back! But damn I will miss all you guys at home!!

inpakken en...

2008-01-29T06:57:00.000-08:00

chocolade; check
bier; check
harde schijf en computer(s); check
medicatie; check
eten; check
fototoestel; check
...
kleren; nog op te pikken
administratie; nog mee bezig
fiets; niet vergeten terug te brengen
vlooienbandjes; nog kopen
inpakken; doe ik pas op het einde

Alles gaat snel, maar ik ben goed bezig, het zal de eerste keer zijn dat het me lukt om 's nachts niet nog altijd zitten te pakken en alles in orde te brengen! We gaan ervoor! Warm en zwoel weertje, here I come!

Brussel-Bujumbura-Entebbe-Bundibugyo!

2008-01-25T01:37:00.000-08:00

WOENSDAG 30 JANUARI 10u40 (in feite, 7u 's morgens) heb ik mijn vlucht terug naar huis! Eindelijk! Ik haal - gelukkig - net de eerste februari niet!

ik ben vrijgelaten!

2008-01-23T06:04:00.000-08:00

goed nieuws dus, ik mag terug naar Oeganda!! Ik ben vanmorgen op consultatie geweest en heb direct een attest van gezond verklaring meegekregen! Ik weet nog niet precies wanneer ik zal vertrekken, daarvoor moet ik even wachten tot Ethias contact met mij opneemt.

Ben dus enorm blij! Na vijf weken België, en twee maanden uit Bundibugyo, mag ik eindelijk opnieuw Pieter en Nele vervoegen in het rustige stille Bundi. Nu kan de inpakstress toeslaan, haha! Off we go!

bang afwachten...

2008-01-22T05:25:00.001-08:00

Na een maand België is het toch tijd om es terug te gaan naar het mooie Bundibugyo. Ik beslis daar echter zelf niet over, de beslissing ligt bij dokter Wouters van het Tropisch Instituut in Antwerpen. Morgen moet ik opnieuw op consultatie om te zien of ik goed aan het genezen ben of niet. Het wordt dus een spannende dag! Keert ie terug of keert ie niet terug? Morgen weten we meer...

Vlamingen in de wereld

2008-01-18T05:17:00.000-08:00

rasechte Vlamingen als we zijn (uhum, neen), hebben Josti en ik in oktober een interview gehad met een journalist van het wereldberoemde magazine 'Vlamingen in de Wereld', een magazine dat vooral verspreid wordt via buitenlandse ambassades en consulaten.

Het artikel kun je op deze link vinden;

http://blogcooperation.be/2008/01/10/vlamingen-in-de-wereld/

Ons gezin breidt uit!

2008-01-17T11:27:00.000-08:00

Onze twee nieuwe huisgenootjes in Bundibugyo. Ik heb ze nog niet gezien, maar ik smelt nu al...

nieuwe poll

2008-01-17T02:09:00.000-08:00

(tijdelijk) Minister van Ontwikkelingssamenwerking Charles Michel (MR) - zoon van - wil de mogelijkheid creëren om opnieuw te investeren in grote infrastructuurwerken in ontwikkelingslanden, hoofzakelijk in domeinen als transport en zeevaart.
Wat vindt je hiervan? Ga je ermee akkoord? Geloof je in deze manier van ontwikkelingssamenwerking of vrees je terug voor de befaamde witte olifanten projecten? In welk opzicht helpt dit ontwikkelingslanden vooruit, of juist niet vooruit?

Geef je bescheiden mening in de poll rechts onderaan of laat je mening weten via de comments!

zoek de fout! oplossing

2008-01-14T17:47:00.000-08:00

een vrouw met kind op de rug en man achterop die dan nog es zijn fiets mee aan de hand heeft, behoorlijk fout denk ik dan!

enkele oudejaars foto's...

2008-01-13T05:51:00.000-08:00

Met enkele van mijn beste vrienden Inge, Annelies en Karen...
Andere foto's vind je op mijn fotoalbum rechts of^op mijn facebookprofiel (ook link rechts)

nieuwe rubriek(en)!

2008-01-12T07:24:00.000-08:00

"N E L E'S F L A U W E M O P P E N B O E K"

Je gaat gewoon gieren en plezieren als nooit eerder, je gaat schreien, bleiten, grollen, al de tranen uit je lijf uitlachen. Je zal niet meer kunnen recht staan, je ligt cartoongewijs in foetushouding je buikkrampen onder controle te houden van die ene overdonderende grap. Alle ramen, glazen, servies, lampen en zelfs je brilglazen of misschien die lenzen ook, zullen barsten van de decibels die je produceert... hou je klaar aan de takken van de bomen, je kapstok, je boekenrek of je collega, want hier komen ze... de nooit verschenen, nooit geziene FLAUWE MOPPEN VAN NELE!!!

Editie één weldra op deze blog!!!

PS: deze rubriek is natuurlijk afhankelijk van één persoon in het bijzonder en dat is ons Nele. Als ze nu eenmaal geen flauwe moppen meer maakt, dan sterft deze rubriek uit, maar ikzelf en Pieter weten wel beter :)

Verder vind je onderaan rechts nog een POLL, het is een nieuwtje, een probeersel! Ik ben gestart met een flauwe gemakkelijke vraag, maar de vragen worden zeker wel beter!

twee lange weken in het vooruitzicht

2008-01-12T06:39:00.000-08:00

Het zijn maar twee weken, maar ze lijken nu wel heeeel lang en ook wel een beetje ambetant. Ik had na de 9e zo goed als niks gepland omdat ik een kleine hoop had dat ik het mooie Bundi wel weer zou kunnen zien, eindelijk weer es deftig zou kunnen herbeginnen werken, in onze mooie tuin zou kunnen wroeten, es goed op die boksbal zou kunnen slaan, de kindjes zou kunnen pesten, .... maar neen, ik moet zeker twee, misschien zelfs drie weken in het halfkoude druilerige België vertoeven.

Ik dacht dus een kleine oproep aan jullie te richten om mij te komen lastig vallen de komende weken, mij ideeën te geven wat er allemaal zowel in Gent als daarbuiten te doen is (aan schappelijke prijzen), mij wakker te schudden van alle verveling, enzovoort...

ik zal proberen al wat van hieruit te werken, af en toe is als een echtige luierik mijn bed niet voor elf uur of later uit te komen, een filmpje huren, een cafeetje doen, boeken lezen... het vul-je-agenda-op werk kan beginnen!

Eureka! uhum...

2008-01-10T05:33:00.000-08:00

Eureka! ik weet eindelijk welke ziekte mijn lijf terroriseert... Uhum!Ik moet zeker nog drie weken hier blijven en dat is veel minder goed nieuws...

Het is een combinatie van een maagvliesonsteking door een bacterie 'helicobacter pylori' en een slokdarmontsteking 'oesofagala reflux'. (fioew)

Het eerste komt weinig voor bij ons maar veeeel meer in ontwikkelingslanden. Het wordt veroorzaakt door het eten van onhygienisch voedsel of besmet water. Het tweede zijn een soort van zweertjes tussen de slokdarm en de maag doordat het maagzuur systematisch naar boven blijft komen in plaats van in de maag blijft hangen en tegelijk de gal terug naar de slokdarm opkomt om dezelfde redenen.

De behandeling bestaat uit drie medicamenten: twee antibacteriële en één protonpompremmer die het maagzuur en de gal afremt in de slokdarm te komen.

Ik moet nu zeker drie tot vier weken medicatie nemen en de 23e januari moet ik terug op doktersbezoek om te zien of ik beter ben en alles zo goed als genezen is. Jammer natuurlijk, ik had veel liever Bundi al terug willen zien, maar de gezondheid gaat voor zeggen ze altijd dus ik luister naar die wijze woorden!

Meer info over alles (leve wikipedia!):

de bacterie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Helicobacter_pylori
de slokdarmontsteking: http://nl.wikipedia.org/wiki/Oesofagale_reflux
de zweertjes op de slokdarm: http://en.wikipedia.org/wiki/Hiatus_hernia

testen hier, testen daar, testen overal!

2008-01-08T11:04:00.000-08:00

Ik heb vandaag mijn theorie rijexamen afgelegd en was geslaagd met één klein foutje! Jupsikei! Maar morgen komt de grote test, dan moet ik een dikke darm- en maagonderzoek doen in het ITG in Antwerpen, en krijg ik er meteen de resultaten bij van de bloed-, urine- en stoelgangtesten van drie weken geleden. Hopelijk geven ze me morgen eindelijk een zekere diagnose, en valt die even goed mee als de diagnose van mijn rijexamen vandaag... duim voor me!!

Freaky oud-naar-nieuw!

2007-12-31T02:11:00.000-08:00

Mooie kerst iedereen!

2007-12-28T03:30:00.000-08:00

kerstmijmeringen...

2007-12-27T11:58:00.000-08:00

wanneer het licht van de dag snel verdwijnt, je tijdsbesef door elkaar wordt geschud, de vermoeidheid een onverwachte compagnon-de-route wordt en je uit je dagelijkse gewoonte weggerukt wordt, bekruipt het een eeuwige denker als mijzelf wel es van een teveel aan benauwelijke vragen en overpeinzingen over de meest uiteenlopende dingen; je vrienden, je werk, je familie, je voorbije en toekomstige leven, de wereld, jezelf als persoon, je rol en betekenis in alles... het is een oefening, een uitdaging, een zoektocht om er overal antwoorden op te vinden, en soms is deze 'oefening' bevredigend, maar soms dan weer niet, en dan laat je al die vragen eventjes rusten tot een volgend moment aan de open haard (of verwarming) met de fleece rond je, een glas cheney sauvignon in de hand en een lopende neus... een nieuwe mijmer, mijmer, mijmer